تحليل محتواي دعاي هفتم صحيفۀ سجاديه

دعاي هفتم صحيفۀ سجاديه از جمله ادعيۀ توصيه­‌شده در مواقع اندوه و بروز دشواري‌هاي طاقت‌فرساست. يكي از مهم­ترين سؤالات دربارۀ اين دعا، كشف مضامين اصلي و هدف امام سجاد(ع) از بيان آن است. در پژوهش حاضر كوشيده شده با استفاده از روش تحليل محتوا و استخراج مقوله‌هاي موجود در دعاي يادشده، شيوۀ مواجهۀ صحيح انسان با بلاها و آداب دعا به درگاه خداوند در اين شرايط شناسايي شود. يافته‌ها نشان‌دهندۀ آن است كه امام عارفان(ع) در اين دعا در پي ترسيم ادب گفتاري انسان در هنگام نزول بلا و سختي در برابر خداوند متعال است. در اين ترسيم، امام(ع) با اذعان به تأثير قدرت و ارادۀ پروردگار در جاري شدن همۀ امور _ از جمله پيدايش سختي‌ها _ به بيان قدرت پروردگار متعال در حلّ گرفتاري‌ها به‌­عنوان يگانه قدرت مؤثر در عالم هستي پرداخته است. جهت‌گيري عمدۀ فرازهاي دعاي هفتم با تبيين قدرت، اراده و مشيّت پروردگار در همۀ امور توحيدي است. همچنين اقامۀ برهان فراموش كردن غير خدا در سختي‌ها در اين دعا نمايان است.