بررسي استدلالي حكم فقهي خوافشايي مراجعان در جلسه مشاوره و درمان

No English title

علم يا فنّ فقه به بررسي رفتارهاي گوناگون انسان از جهت انطباق يا عدم انطباق آن با شريعت اسلامي ميپردازد. يكي از موضوعهاي اجتماعي كه لزوم بررسي فقهي را طلب ميكند، مشاوره و درمانگري روانشناختي است. فرايند مشاوره از مراحل و اجزاء گوناگوني تشكيل شده و اهميت بررسي فقهي كليت، مراحل و فرايندهاي آن در فضاي جامعه اسلامي قابل انكار نيست. خودافشايي (self cluser) از جمله موضوعهاي مهم در فرايند مشاوره و درمانگري حرفهاي به شمار ميرود. در مقاله حاضر به موضوعشناسي و بررسي استدلالي حكم فقهي خودافشايي، بر اساس ادله شرعي و عقلي پرداختهايم. نتيجه پژوهش نشان ميدهد خودافشايي در مقام مشاوره و درمان، عقلاً و شرعاً مجاز، بلكه در موارد خاصي واجب است و دلائلي كه به سود حرمت يا كراهت آن ممكن است اقامه شود ضعيف است. همچنين اثبات شد خودافشايي بايد در محدوده موضوعهاي مرتبط با مشاوره و درمان بوده تشخيص مقدار و چگونگي آن بر عهده مشاور و درمانگر است.

No English abstract