واكاوي ابعاد نظريۀ بازنمايي جرم در اخبار و گزارش‌هاي رسانه‌اي

بنا بر رويكرد جديد بازنمايي و اتكا بر نظريۀ برساخت‌گرايي رسانه‌اي، رسانه‌هاي جمعي اعم از ديداري و شنيداري، واقعيت اجتماعي را منعكس نمي‌كنند؛ بلكه اين واقعيات در قالب ساختار روايي آنها، توليد و به‌عبارتي برساخت مي‌شود. نظريۀ جديد بازنمايي، وجود واقعيت را انكار نمي‌كند؛ بلكه مدعي است كه واقعيت به صورت مستقيم و بي‌واسطه به‌دست نمي‌آيد‌؛ واقعيت به‌واسطۀ معنا پديدار مي‌شود و معنا در يك فرايند اجتماعي برساخته مي‌شود. از اين رهگذر، رسانه‌ها در بازنمايي اخبار و گزارش‌هاي خبري، همواره بر اساس آنچه در واقعيت اتفاق افتاده است، عمل نمي‌كنند؛ بلكه غالباً به گزينش نوع خاصي از جرايم، چارچوب‌بندي پديده‌هاي جنايي، تصاوير مربوط به طرفين درگير در جرم و مقامات عدالت كيفري، اقدام مي‌كنند. اين ديدگاه در بازنمايي جرم، از يك سو مي‌تواند توأم با اغراق و بزرگ‌نمايي باشد؛ به اين معنا كه خطر بزهكاران و ميزان آسيب‌هايي كه بزه‌ديدگان از وقوع جرم متحمل شده‌اند از نظر كمي و كيفي، بيش از حد جلوه مي‌كند، اما واقعيت اين‌گونه نيست. از ديگر سو، رسانه در بازنمايي تعداد ديگري از جرايم كاملاً عكس آنچه كه توضيح داده شد عمل مي‌نمايد؛ به اين معنا كه با وجود آسيب‌هاي بسيار ناشي از اين جرايم، در پوشش‌هاي خبري به آنها توجه چنداني نمي‌شود و اغلب، اخبار و گزارش‌ها به صورت گذرا از آنها عبور مي‌كنند. اين پژوهش به روش تحليل محتواي كيفي و با تمركز بر محتواي اخبار رسانه‌اي انجام شده است و نگارندگان مترصد آن هستند تا با بررسي گزارش‌هاي خبري و پرده‌برداري از بازنمايي دوگانه و تصوير عمدتاً تحريف‌شدۀ جرم در رسانه، شكل‌گيري نگاه واقع‌بينانه از جرم در جامعه را تا حد ممكن تسهيل نمايند.