بررسي ميزان چهار آلاينده فلزي (Ni, V, Co, Fe) و آلاينده‌هاي آلي (نفتي) در رسوبات خليج نايبند (خليج فارس)

آلاينده‌هاي فلزي، هيدروكربن‌هاي نفتي و هيدروكربن‌هاي آروماتيك (PAHs) از شايع‌ترين آلاينده‌هاي محيط‌زيست درياها بشمار مي روند. در اين مطالعه به بررسي و سنجش آلاينده‌‌هاي فلزي و آلي خليج نايبند (خليج‌فارس) پرداخته شده است. نمونه‌برداري از 20 ايستگاه در زمستان 1397 انجام گرفت. از هر ايستگاه نمونه رسوب جداگانه براي فلزات سنگين و آلاينده‌هاي نفتي (با 3 تكرار) با گرب Van veen برداشت شد. از دستگاه‌هاي ICP-MASS مدل Agilent 7500cx براي سنجش فلزات و GC با شناسگر MASS مدل Agilent 6890n براي سنجش هيدروكربن‌هاي نفتي استفاده شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS 22 آناليز شدند. ميانگين غلظت فلزات اندازه‌گيري شده آهن، نيكل، واناديوم و كبالت به ترتيب 7980، 19.71، 14.90 و 5.71 ميلي‌‌گرم بر كيلوگرم اندازه‌گيري شد، نتايج به دست آمده در حدود استانداردهاي داخلي و جهاني بود اما ايستگاه‌هاي نزديك به منطقه عسلويه اختلاف معني‌داري (P 0.05) را با ساير ايستگاه‌ها نشان دادند. در مورد آلاينده‌هاي نفتي، ميزان كل هيدروكربن‌هاي نفتي (TPHs) با ميانگين 14.33mg/kg و حداكثر غلظت 42.16 در ايستگاه (19) مجاور اسكله عسلويه و ميزان تركيبات آروماتيك چند حلقه‌اي (PAHs) با ميانگين 223.09µg/kg و حداكثر غلظت 657.68 در ايستگاه (20) اسكله عسلويه ثبت گرديد. بر اساس داده ها، خليج نايبند از نظر تركيبات TPH داراي سطوح اندك آلودگي (TPH 15) و از نظر تركيبات PAHs داراي سطوح متوسطي از آلودگي (PAHs 100) است. اختلاف بين ايستگاه‌هاي نزديك به عسلويه و ساير ايستگاه‌ها از نظر ميزان آلودگي نشان داد موضوع افزايش تدريجي آلايندگي صنايع و تاثير آن بر اكوسيستم خليج نايبند مي‌بايست به عنوان يك مساله جدي مورد بررسي و پيگيري قرار گيرد.