قيمت‌گذاري شيوه‌هاي مختلف حمل‌و‌نقل در مناطق منتخب شهر اصفهان بر‌ مبناي اصول حمل‌و‌نقل پايدار

افزايش روزافزون جمعيت موجب افزايش تقاضاي حمل‌ونقل در شهرها و ازدحام در سيستم‌هاي حمل‌ونقل و ترافيك در خيابان‌ها شده است. اين شلوغي و ازدحام پيامدهاي منفي چشمگيري نظير افزايش آلودگي‌هاي زيست‌محيطي، آسيب جدي به سلامت جسم و روان شهروندان، اتلاف وقت و هدررفت مقدار درخور توجهي سوخت را به همراه دارد. سياست‌هاي قيمت‌گذاري به‌عنوان يكي از سياست‌هاي مديريت تقاضا ازجمله راهكارهايي هستند كه با استفاده از آنها مي‌توان هزينه‌هاي خارجي ناشي‌ از استفاده از وسايل نقليه موتوري را كاهش داد. پژوهش حاضر سعي دارد با استفاده از ابزار قيمت‌گذاري، هزينه‌هاي خارجي استفاده از شيوه‌هاي حمل‌و‌نقل شهري و قيمت تعادلي براي هر شيوه را تعيين كند. براي تعيين قيمت تعادلي از مفهوم تعادل بين منحني‌هاي عرضه و تقاضا استفاده شده است. نمودار تقاضا با استفاده از نتايج حاصل از پرسشنامه رجحان بيان‌شده و مدل‌سازي و نمودار عرضه براساس هزينه‌هاي اجتماعي (زمان سفر، آلودگي هوا، آلودگي صوتي، تصادفات، خدمات ترافيكي، تسهيلات، جمع‌آوري زباله از شبكه و مصرف منابع تجديد‌ناپذير) به دست آمده است. نتايج حاصل از پژوهش نشان دادند عوارض تعادلي براي هر ساعت حضور در محدوده مركزي در ساعات اوج (صبح)، برابر با 3408 تومان است كه در اين سطح عوارض 38 درصد افراد از سفر با خودرو انصراف مي‌دهند و از شيوه‌هاي جايگزين (عمومي و غير‌موتوري) استفاده مي‌كنند. قيمت تعادلي براي تاكسي، اتوبوس و مترو به‌ترتيب 2797، 2065 و 2921 تومان به دست آمده است كه در اين سطوح قيمت، بيش از نيمي از افراد به استفاده از شيوه‌هاي مذكور ادامه مي‌دهند و مابقي افراد از شيوه‌هاي غيرموتوري استفاده مي‌كنند.