تأثير توانمندسازي شغلي بر امنيت غذايي زنان روستايي سرپرست خانوار تحت پوشش سازمان بهزيستي

اين مطالعه با هدف تأثير توانمندسازي شغلي بر امنيت غذايي زنان روستايي سرپرست خانوار تحت پوشش سازمان بهزيستي انجام شد. تحقيق كاربردي و توصيفي است و در استان تهران در طول سال‌هاي 1398-1400 انجام گرفت. جامعۀ آماري اين مطالعه شامل زنان سرپرست خانوار روستايي تحت پوشش سازمان بهزيستي استان تهران است كه براساس فرمول كوكران 216 نفر انتخاب شدند. پرسشنامۀ محقق‌ساخته براي پنج متغير مهارت‌هاي ارتباطي و كار گروهي (7 گويه)، خلاقيت و حل مسئله (6 گويه)، تعهد و احساس مسئوليت (6 گويه)، اطلاعات و دانش تخصصي (5 گويه) و مهارت‌هاي فني و كار عملي (5 گويه) طراحي شد. همچنين پرسشنامۀ استاندارد براي امنيت غذايي با ابعاد فراهمي و دسترسي، ثبات و استفاده از مواد غذايي استفاده شد. تحليل داده‌ها به كمك مدل معادلات ساختاري و با استفاده از نرم‌افزار AMOS24 صورت گرفت. براساس نتايج مطالعه، زنان روستايي سرپرست خانوار وضعيت متوسطي براي توانمندسازي شغلي و وضعيت ضعيفي براي امنيت غذايي دارند. نتايج حاكي از آن است كه توانمندسازي شغلي 57/50 درصد از امنيت غذايي زنان سرپرست خانوار تحت پوشش سازمان بهزيستي را تبيين مي‌كند. درمجموع توصيه مي‌شود براي بهبود امنيت غذايي زنان روستايي سرپرست خانوار تحت پوشش سازمان بهزيستي، توجه ويژه‌اي به توانمندسازي شغلي صورت گيرد.