تحليلي بر انعطاف‌پذيري فضاهاي باز مسكوني با تأكيد بر عناصر منظر پرداز (نمونه موردي:خانه اراكي)

امروزه رشد سريع و شتابان شهرهاي ايران در چند دهه اخير به لحاظ كمي، باعث غافل ماندن آنها از جنبه هاي كيفي حياط و فضاي باز شده است، اين وضعيت آسايش و كيفيت رادر خانه‌ها به حداقل رسانده است، امروزه با توجه به پيشرفتهاي ايجاد شده در زمينه تكنولوژي امكان ايجاد نوعي معماري انعطافپذير كه خود را با تغييرات ايجاد شده تطبيق دهد، بيش از پيش احساس مي‌شود، معماري كه با توجه به نيازهاي متغير ساكنين خود را تطبيق دهد. روش تحقيق در اين پژوهش به‌صورت توصيفي تحليلي مي‌باشد كه به مطالعه و تحليل خانه‌هاي ساخته شده در دوره هاي قاجار و پهلوي در شهر اراك و پيداكردن ويژگي‌هاي مشترك مربوط به گونه هاي گياهي، آب و ساختار كالبدي بدنه و عناصر منظر پرداز در حياط به‌منظور ايجاد انعطاف‌پذيري در فضاي باز مي‌پردازد. در خانه‌هاي سنتي ايراني، پيوند حوزه هايي چون صرفه جويي در مصرف انرژي، منظرپردازي و انعطاف‌پذيري و... انجام شده كه در دهه هاي اخير به‌عنوان دغدغه دانشمندان و معماران به‌عنوان مسئله اساسي و بحراني در جهان حاضر مطرح گرديده شده است. نتايج نشان مي دهد كه حياط هاي خانه‌هاي كهن اراك داراي يك الگوي واحد ساختاري و همچنين عناصر منظر پرداز و پوشش گياهي مربوط به خود است. اين پژوهش تلاش مي‌كند تا كارايي مولفه هاي سازنده منظر را در فضاي باز خانه‌ها مورد آزمون قرارداده وبا تكيه بر الگوشناسي و بازيابي اصول و عوامل منظر پرداز راه‌حل مناسبي جهت ارتقاي انعطاف‌پذيري فضاي باز معماري امروز به دست آورد.