بررسي رابطه اثر سازندهاي زمين‌شناسي بر كيفيت آب زيرزميني (منطقه مورد مطالعه: استان يزد)

آب زيرزميني از مهم ترين منابع طبيعي در جهان است. آب هاي زيرزميني در مناطق خشك و نيمه‌خشك به‌ويژه استان يزد با بارش اندك و ناكافي بودن منابع آب سطحي، منبع اصلي تأمين آب در مصارف مختلف به شمار مي‌رود. هدف از اين تحقيق بررسي رابطه بين كيفيت آب زيرزميني استان يزد با نوع سازندها است. در اين تحقيق براي بررسي كيفي نمونه‌‌ آب زيرزميني، 217 حلقه چاه و قنات شبكه پايش شركت آب منطقه‌ي يزد در تيرماه سال ‌1391، از پارامترهاي اندازه‌گيري شده كاتيون‌ها (سديم، پتاسيم، كلسيم و منيزيم)، آنيون‌ها (كربنات و بي‌كربنات‌، كلريد و سولفات) اصلي موجود در آب، قابليت هدايت الكتريكي (EC)، كل نمك‌هاي محلول در آب (TDS)، نسبت جذب سديم (SAR) و pH استفاده شد. ارزيابي كيفيت آب با روش‌هاي دياگرام پايپر، دياگرام ويلكاكس و دياگرام شولر انجام گرفت. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه بيش ترين ضريب تغييرات مربوط به EC، TDS و +Ca2 با مقدار به ترتيب 102/29، 101/64 و 100/84 است و بر اساس نمودار پايپر آب زيرزميني منطقه موردمطالعه در تيپ آب‌هاي سخت و كاملاً سخت واقع شده است. با توجه به نمودار ويلكوكس آب زيرزميني استان يزد، كيفيت آب منطقه براي مصارف كشاورزي خيلي شور و نامناسب است و در كلاس‌هاي C2S2 و C4S2 با 0/46 درصد و كلاس‌هاي C3S4 و C4S4 به ترتيب با 32/26 و 56/22 درصد كم ترين و بيش ترين سهم را دارند. در بررسي نمودار شولر غالب آب‌هاي نمونه‌برداري شده با كيفيتي در رده خوب تا غيرقابل‌شرب قرار دارند. اين آب‌ها از نظر بي‌كربنات و منيزيم نسبت به ساير وضعيت بهتري دارند.