بررسي ادلۀ اجتهادي اصل مصلحت در حضانت كودك بر مبناي فقه اماميه و حقوق ايران

كودك موجودي است كه قادر به حفظ و صيانت از خود نيست و در انجام امور خود ناتوان است. بنابراين براي حفظ مصالح عاليۀ او و تأمين ضرورت‌ها نيازمند كسي است كه امور او را به وجه احسن اداره نمايد. «وليّ» اگرچه دلسوزترين شخص نسبت به كودك است، اقدامات وي مقيد به رعايت مصلحت شده است. با توجه به كاركرد اساسي مصلحت در حقوق كودك و در حضانت، اين پرسش مطرح است كه آيا مصالح عاليۀ كودك يك قاعده و يا يك اصل جامع بنيادين است؟ در استنباط، اجرا و قضا به‌عنوان يك اصل به آن مي‌توانيم نگاه كنيم يا خير؟ در متون فقهي، در ابواب «ولايت»، «وصايت»، «حجر» و «تجارت» دربارۀ مصلحت كودك بحث شده، اما موضوع حضانت مغفول واقع شده است. در حقوق ايران، در قوانين مدني مربوط به حمايت از خانواده و حمايت از اطفال و نوجوانان، به اين اصل اشاره شده است. در اين پژوهش، دلايل و مستندات ناظر به «اصل مصلحت در حضانت كودك» از منابع معتبر اسلامي استخراج شد تا به‌عنوان راهكاري در فهم موارد سكوت در حقوق موضوعه مورد استفاده قرار گيرد. اين امر با پشتوانۀ نظري رعايت «اصل مصلحت در حضانت كودك»، آثار آن در حقوق كنوني نمود پيدا مي‌كند.