تأثير آموزش مبتني بر الگوي روان‌شناختي شكوفايي بر بخشش در مادران دانش‌آموزان كم‌شنوا

هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي آموزش مبتني بر الگوي روان‌شناختي شكوفايي بر بخشش مادران دانش‌آموزان كم‌شنوا بود. اين پژوهش با روش نيمه‌آزمايشي و طرح پيش‌آزمون ـ پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل انجام شد. جامعۀ آماري شامل 98 نفر مادران دانش‌آموزان كم‌شنواي شهر كاشان، در سال تحصيلي 1401-1400 مي‌شد كه از بين آن‌ها 28 نفر به‌صورت تصادفي انتخاب و در يك گروه آزمايش (13 نفر) و يك گروه كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. جلسات آموزش مبتني بر بستۀ آموزشي شكوفايي سليگمن (2011) در 10 جلسۀ 90دقيقه‌اي براي گروه آزمايش برگزار شد. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامۀ گرايش به بخشش هارتلند (2005) جمع‌آوري و با استفاده از آزمون تحليل واريانس مختلط با اندازه‌گيري مكرر تحليل شد. نتايج نشان داد كه مداخله باعث افزايش معنادار بخشش و خرده‌مقياس‌هاي بخشش خود، ديگران و موقعيت در مرحلۀ پس‌آزمون مي شود 0/01 P. نتايج آزمون بنفروني نشان داد ميزان افزايش نمرات پس‌آزمون در مرحلۀ پيگيري هم نسبتاً پايدار بود. بر اساس يافته‌ها، برنامۀ آموزشي مبتني بر الگوي روان‌شناختي شكوفايي در بهبود بخشش مادران دانش‌آموزان كم‌شنوا مؤثر بود. بنابراين، از اين برنامه مي‌توان براي بهبود بخشش مادران استفاده كرد و در مدارس نيز از آن بهره‌مند شد.