مسئوليت مدني والدين مبتلا به بيماري‌هاي خطرناك، موضوع تبصرۀ مادۀ 23 قانون‌حمايت خانواده

حريم خصوصي افراد در حقوق، امري پذيرفته‌ شده است و امكان دخالت حاكميت، جز در موارد محدود قانوني وجود ندارد. يكي از مصاديق اين مداخله در مادۀ 23 قانون حمايت خانواده و تبصرۀ‌ آن وجود دارد و بيانگر امكان مطالبۀ گواهي پزشكي، دال بر عدم‌اعتياد به موادمخدر و عدم‌ابتلا به بيماري‌هاي موضوع ماده براي ثبت ازدواج است. به علاوه، تبصرۀ مادۀ مذكور در صورت وجود بيماري‌هاي مسري و خطرناك، انجام مراقبت و نظارت كه شامل منع توليد نسل هم مي‌شود را لازم دانسته است. پرسش آن است كه در صورت عدم ‌رعايت اين مقرره و توليد نسل، چه مسئوليتي براي والديني كه علي‌رغم هشدار به بچه‌دارنشدن، خواسته يا ناخواسته داراي فرزند شده‌اند وجود دارد؟ چراكه مطابق اين ماده، در صورت وجود بيماري و توافق زوجين، نكاح و ثبت آن ميسر است و در موارد امكان خسارت به جنين، به‌دليل وجود بيماري، بايد مراقب باشند فرزنددار نشوند؛ زيرا انتقال بيماري به فرزند آن‌ها احتمال بالايي دارد. با‌ اين حال، روشن نشده كه اگر والدين بي‌توجه به اين امر اقدام به فرزندآوري نمايند، آيا مسئوليتي خواهند داشت يا خير و در صورت پاسخ مثبت، جبران خسارت به چه ترتيب بايد باشد. به نظر ‌مي‌رسد با توجه به مباني و مصالح موجود در اين موضوع، مي‌توان مسئوليت مدني والدين را محرز دانست؛ زيرا اين طفل به‌راستي متحمل زيان‌هاي مالي و معنوي مي‌گردد. براي جبران مي‌توان از روش‌هاي متناسب بهره برد و ضمناً روش پرداخت مستمري با توجه به خسارت مطرح در اين موارد، پيشنهاد مناسبي به نظر مي‌رسد.