تحليلي بر هوشمندسازي شهر در ارتقاي زيست پذيري شهري مورد مطالعه منطقه 2 كلانشهر تهران

شهرنشيني به عنوان دومين انقلاب در فرهنگ انسان، باعث دگرگـوني در روابـط متقابـل انسـان هـا و محـيط شده است. اين دگر گوني موجب تغيير و تحولاتي در سطح زيست پذيري محيط زندگي شده است. در عصر جديد عوامل هوشمند سازي در شهرها باعث رشد چشمگير تمامي متغيرهاي اصلي زندگي شهروندي شده است.به همين دليل بررسي اثر دگرگوني متغيرهاي زيست پذيري با رشد شهرهاي هوشمند بـراي شـهرها و بـه ويـژه كـلان شـهرها ضرورت يافته است. بر اين مبنا هدف پژوهش حاضر تحليلي بر هوشمندسازي شهر در ارتقاي زيست پذيري شهري در منطقه 2 شهرداري تهران است. روش پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت توصيفي تحليل است. جمع آوري داده هاي ميداني مبتني بر پرسشنامه است يافته هاي پژوهش براساس مدل ويكوور نشان مي‌دهد كه سطح زيست پذيري محلات تفاوت زيادي دارد سعادت آباد زيست پذيرترين محله، در مقابل محله فرحزاد در شرايط نامناسب قراردارد. نتايج ضريب همبستگي بيانگررابطه مستقيم بين شهر هوشمند با زيست پذيري شهر با ضريب همبستگي 666/0 است. همچنين نتايج آزمون تي نشان ميدهد كه از بين مولفه هاي مورد بررسي، مولفه شهروند هوشمند با ضريب بتاي 563/0 بيشترين تاثير را بر زيست پذيري داشته است.