جايگاه نوشهرسازي ايراني _ اسلامي در تحقق زيست پذيري شهري (مورد مطالعه اطراف حرم حضرت عبدالعظيم(ع))

امروزه شهرهاي بزرگ با فرآيند ايستايي، زوال و افت مواجه شده‌اند كه به ايجاد فضاهاي ناكارآمد و فرسوده در شهرها انجاميده است. الگوهاي متعدد و انبوهي براي مقابله با اين معضل شهري ارائه‌شده است و اين پژوهش نيز با هدف دستيابي به راه حلي مناسب در اين زمينه، پيرامون الگوي بازآفريني نوشهرسازي ايراني _ اسلامي بر پايه شاخص‌هاي عدالت محور به نظريه‌پردازي مي‌پردازد. اين پژوهش به‌منظور شناسايي شاخص‌ها و شناسه‌هاي ايده اصلي، از روش «تئوري زمينه‌اي» و در راستاي تحليل داده‌ها از روش «تحليل محتوا» بهره برده است. شاخص‌ها از طريق روش مك گراناهان تعيين وزن و به‌صورت نزولي مرتب‌شده‌اند تا مشخص شود كداميك از اصول و شاخص‌ها در هدف تحقيق نقش بسزايي دارد. سپس چارچوب مطروحه در بستر پژوهشي با روش‌هاي مطالعه اسنادي، مشاهده و مصاحبه مورد بررسي و ارزيابي قرار گرفته است. نتايج يافته‌ها نشان مي‌دهد كه رسالت نوشهرسازي، ارزش‌گذاري مجدد به زيست خالص انساني در چنين مكان‌هاي ناكارآمد و مسئله‌دار شهري است كه آثار آن افزايش رضايتمندي و احساس آرامش و تعالي شهروندان از زندگي در شهرها بوده و از اهداف اصلي و منظومه عملكرد شهر ايراني _ اسلامي مي باشد؛ از اين‌رو پياده‌سازي الگوي نوشهرسازي ايراني _ اسلامي در پرتو «شهرسازي عدالت‌محور» به‌عنوان الگوي موفق بومي و جامع براي مديريت شهري ايران در دوره معاصر است كه با زمينه قرار دادن «عدالت» در طرح‌ها و برنامه‌هاي شهري محقق مي‌گردد.