بررسي سازگاري اثرهاي دور آبياري و عناصر NPK بر شاخص‌هاي رشد و عملكرد گياه زنجبيل (Zingiber officinale R) در مناطق پاكدشت و لاهيجان

به‌منظور بررسي سازگاري گياه و اثرات دور آبياري و عناصر پرمصرف NPK روي شاخص‌هاي رشد و عملكرد گياه زنجبيل (Zingiber officinale R)، آزمايشي در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي به‌صورت اسپليت پلات با 9 تيمار و 3 تكرار در دو منطقه پاكدشت (استان تهران) و لاهيجان (استان گيلان) در سال 1400 اجرا شد. عوامل آزمايشي شامل دور آبياري در سه سطح (4 (V1)، 6 (V2) و 8 (V3) روز) به‌عنوان عامل اصلي و عناصر پرمصرف NPK در سه سطح (N300 P100 K200 (F1)، N350 P150 K250 (F2) و N250 P50 K150 (F3) (كيلوگرم در هكتار)) به‌عنوان عامل فرعي بودند. نتايج نشان داد كه اثر آبياري×NPK در منطقه پاكدشت روي صفات ارتفاع بوته، تعداد برگ در بوته، سطح برگ، تعداد شاخه در بوته، شاخص سطح برگ، وزن تر و خشك ريزوم و عملكرد ريزوم در سطح 1% و قطر ساقه در سطح 5% معني‌دار شد. بهترين تيمار در اين منطقه، V1F2 بود. اثر آبياري×NPK در منطقه لاهيجان روي صفات تعداد برگ در بوته و عملكرد ريزوم در سطح 1% و ارتفاع بوته و قطر ساقه در سطح 5% معني‌دار شد. بهترين نتيجه در لاهيجان در تيمار V1F2 بدست آمد. همچنين از نظر صفات سطح برگ، تعداد شاخه در بوته و شاخص سطح برگ، V1 و F2 بهترين تيمارها در لاهيجان بودند. وزن تر و خشك ريزوم در تيمارهاي V2 و F2 بهترين نتايج را داشتند. در مجموع، صفات مورد بررسي در اقليم لاهيجان بر اقليم پاكدشت برتري داشت و دور آبياري هر 4 روز براي پاكدشت و هر 6 روز براي لاهيجان بهترين نتايج را داشتند.