بررسي نقش ابعاد جهت‌گيري استراتژيك در ميزان اثربخشي تكنيك‌هاي حسابداري مديريت بر پايداري شركت‌ها

هدف از اين تحقيق بررسي اثر بكارگيري تكنيك هاي حسابداري مديريت بر پايداري شركتي با تاكيد بر نقش تعديل كنندگي جهت گيري استراتژيك مي باشد. براي اندازه گيري جهت گيري استراتژيك از مدل  تئودوسيو و همكاران (۲۰۱۲) و براي تكنيك هاي حسابداري مديريت از مدل لبدوف ( ۲۰۱۹) استفاده شده است. ابزار تحقيق يك پرسشنامه استاندارد است كه در اختيار بخش مالي شركت هاي توليدي پذيرفته شده در بورس و فرابورس اوراق بهادار تهران در سال ۱۴۰۱ قرار گرفته است، كه پس از پيگيري‌هاي مكرر تعداد ۹۱ پرسشنامه تكميل و در اختيار گروه تحقيق قرار گرفت. تجزيه و تحليل داده ها و فرضيه هاي تحقيق با استفاده از نرم افزارهاي Smart Pls و Spss صورت گرفته است. نتايج تحقيق نشان داد كه جهت گيري استراتژيك اثر تكنيك هاي حسابداري مديريت بر پايداري شركت را كاهش مي كند، چرا كه در كشور ما به دليل وجود بازار انحصاري تلاش براي نوآوري، رضايت مندي مشتري، رقيب محوري و كاهش بهاي محصولات از سوي شركت ها كمتر انجام مي شود در نتيجه از ميزان اثرگذاري تكنيك هاي حسابداري مديريت بر پايداري شركت ها كاسته مي شود.