تأملي پديدارشناسانه بر تجربه زيباشناختي در هنر زيست محيطي معاصر (مطالعه موردي: پروژه آب و هوا)

بحران دنياي معاصر، مساله آب ‏وهوا در همه ابعاد است كه جنبه‏ هاي مختلف پديده‏ هاي طبيعي را دربرمي ‏گيرد. هم‌سو با مخاطرات محيط ‎زيست و پديده‎هاي طبيعي، مضامين انتخابي هنر معاصر همراه با دستاوردهاي رد شي هنري، تعريف و تغيير ارايه اثر هنري، ‏عرصه حضور مخاطب با تجربه و درك ابژه هنري، توجه به پديده‏ هاي طبيعي و مسايل مرتبط با آن است. از سوي ديگر، دانش فلسفه -كه در پي شرح اصل پديد‏ه‎‏ها است- با رويكرد پديده ‏شناسي به مطالعه پديده ‏ها از هر نوع و توصيف آن ‏ها و نحوه بروز و ظهورشان در زمان و مكان كه توسط شناسنده درك مي‏ گردد، متعلقات ادراك پديده ‏ها را مورد توجه قرارمي ‏دهد؛ در اين ميان، قرائت ميكل دوفرن از پديدارشناسي، تبيين ابژه و تجربه‌زيبايي‏ شناختي (درك ابژه زيبايي‎شناختي از طريق تجربه) و ادراك زيبايي‌شناختي در هنر است. طبق اين قرائت، ابژه و تجربه‎زيبايي‏ شناسي، جدايي‎ناپذيرند و با حضور مخاطب برمبناي تجربه حسي، تجربه‌زيبايي‏ شناختي ميسر مي‏ گردد و از طريق آن، گرايش پرداختن به پديده‏ هاي طبيعي در هنر معاصر را مي‏ توان تشريح نمود. از همين‏ رو، اين پژوهش در تلاش است تا با روش توصيفي-تحليلي و به‎صورت كيفي، تجربه پديدارشناختي را در محتواي تجربه هنري در «پروژه آب وهوا» كه با پديده‏ هاي فراگير طبيعي اجرا شده‎است، مورد مداقه قراردهد. نتيجه آن‌كه، پروژه آب ‏وهوا با ايجاد تداعي بدون واسطه از وضعيت آب‌وهوا، زمان و مكاني را عينيت مي‏ بخشد كه تكامل‏ يافته وضعيت عموم در فضاي شهري به‎عنوان امر همگاني است و بازديدكنندگان درنهايت، با كيفيت احساسي و تاملي در تجربه ابژه زيبايي‏ شناسي، رويكردي هم‌دلانه را دنبال‌مي‏ كنند‏.