زبان دين و قرآن از نگاه امام خميني ره و فيلسوفان غرب

زبان دين امروزه يكي از مسائل مطرح در مباحث فلسفه دين در غرب است كه بيشتر متأثر از كاربردهاي آن است: مثلاً وقتي گفته مي‌شود خداوند با موسي تكلم كردند، آيا منظور اين است كه خداوند داراي جسم مادي است كه با اندام‌هاي نطق با موسي سخن گفت يا معناي ديگري مراد است؟ يعني آيا زبان دين واقع‌نماست يا رازآلود ويا نمادين و... است؟ و به‌تدريج وارد جهان اسلام نيز گرديده است؛ وزمزمه آن هر از گاهي از زبان برخي نويسندگان و روشنفكران شنيده مي‌شود؛ و ما چون مسلمانيم و كتاب آسماني ما قرآن كريم است، بر آن شديم تا ببينيم زبان دين ما كه زبان قرآن كريم است در آثار، گفتار و نوشتجات امام خميني؟ره؟ چگونه بازتاب يافته است. ازاين‌رو مقاله حاضر را به شكل تطبيقي بين نظريات فليسوفان غرب در زمينه زبان دين و معتقدات حضرت امام خميني؟ره؟ در مورد زبان قرآن در زمينه‌هاي مورد بحث هماهنگ با فيلسوفان غرب است يا با آن‌ها تفاوت دارد؛ بنابراين ديدگاه‌هاي حضرت امام خميني؟ره؟ را از آثار پراكنده و مختلفشان جمع‌آوري كرديم و اين بحث را سامان داديم و با قبول كاستي‌هاي كار خود به اين نتيجه رسيديم كه امام خميني؟ره؟ چنان‌كه سادگي بيانش حاكي از ذوب در اسلام و معارف قرآن بود، به صورت خيلي روشن و چشمگير در وادي فلسفه دين نيز ورود همه‌جانبه داشته و زبان دين ما يعني قرآن را كاملاً واقع‌نما دانسته، برداشت‌هاي همه را از قرآن معتبر و غيرحجت دانسته‌اند و الفاظ را موضوع براي روح معاني در نظر گرفته‌اند؛ ازاين‌رو مفهوم حقيقي متن و الفاظ آن را ثابت و فراتاريخي دانسته و مصاديق آن را در چرخه تاريخ متحول مي‌دانند.