بررسي هيدروژئوشيميايي آب زيرزميني دشت مياندوآب

مقدمه: درك تغييرات مكاني و زماني كيفيت آب زيرزميني يك جنبه مهم براي اعمال مديريت بهينه منابع آب زيرزميني است. در تحقيق حاضر، هيدروژئوشيميايي منابع آب زيرزميني دشت مياندوآب در استان آذربايجان غربي، مورد بررسي قرار گرفت.روش : بدين منظور، با استفاده از آمار و اطلاعات كيفي 51 حلقه چاه مطالعاتي، طي دوره آماري 1393-1397، پارامترهاي كيفي، شامل يون هاي Mg^+2، Ca^+2،Na^+ ، K+، Hco3^-2، So4^-2، Cl^-، Co3^-2 و شاخص هاي TH، TDS، SAR، PH و EC، براساس استانداردهاي كيفي آب شرب، كشاورزي و صنعت مورد تحليل و بررسي قرار گرفتند. با وارد نمودن لايه هاي توصيفي حاصل از تحليل هاي كيفي در نرم افزار ArcGIS و انتخاب بهترين روش درون يابي بر اساس تكنيك اعتبارسنجي، نقشه هاي پهنه بندي كيفي آبخوان استخراج شدند.يافته ها: تحليل پارامترهاي مختلف هيدروشيميايي آب زيرزميني بر اساس استانداردهاي آب شرب وزارت نيرو، حاكي از وضعيت نسبتاً قابل قبول آب زيرزميني دشت دارد، كه اين امر در نتايج حاصل از تحليل آب زيرزميني با روش شولر نيز حاصل گرديد. از ديدگاه كشاورزي، مشخص شد كه بيشترين وسعت دشت داراي مناطقي با كيفيت آب زيرزميني شور مي باشد. از لحاظ صنعتي نيز خاصيت رسوب گذاري در دشت بيشتر از خورندگي نمايان شد.نتيجه گيري: وضعيت كيفي آبخوان، حاكي از تنزل كيفيت آب زيرزميني از سال 1393 تا 1396 و بهبود وضعيت آن در سال 1397، داشت. نقشه هاي پهنه بندي نشان داد كه آبخوان مياندوآب از هر سه نظر شرب، كشاورزي و صنعت، در نواحي تغذيه داراي كيفيت و وضعيت هاي بهتري مي باشد. به عبارتي با توجه به ژئوگرافي دشت، مناطق تغذيه آبخوان، در مقايسه با مناطق واقع در نواحي تخليه، آسيب پذيري كمتري را داشته اند.