بررسي كيفيت زندگي حرفه‌اي روان‌درمانگران مشهد

اهداف كيفيت زندگي حرفه اي يكي از عوامل مهم تعيين كننده رضايت شغلي و بيمار در ميان روان درمانگران است. كيفيت پايين زندگي حرفها ي مي تواند به فرسودگي شغلي و خستگي شفقت منجر شود. بااينحال، عوامل مرتبط با كيفيت زندگي حرفه اي در روان درمانگران هنوز به وضوح ارزيابي نشده است. هدف اين پژوهش بررسي كيفيت زندگي حرفه اي روان درمانگران شاغل در مشهد بود. هدف از اين مطالعه بررسي كيفيت زندگي حرفه اي در رواندرمانگران شاغل در شهر مشهد بود. مواد و روش ها اين مطالعه مقطعي و توصيفي بر روي 184 نفر از رواندرمانگران شاغل در شهر مشهد انجام شد كه به روش نمونه گيري دردسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده ها در اين پژوهش، پرسشنامه اطلاعات جمعيت شناختي و شغلي و مقياس كيفيت زندگي حرفه اي بود كه شامل رضايت از زندگي حرفه اي، آسيب استرس تروماتيك ثانويه و خستگي از شفقت بود. ارتباط بين متغيرهاي موردمطالعه با استفاده از ضريب همبستگي اسپيرمن ارزيابي شد. يافته ها در اين مطالعه 184 رواندرمانگر شاغل در شهر مشهد (49/5 درصد مرد و 50/5 درصد زن) با ميانگين سني 7/6±37/4 سال و سابقه كاري ۶/۶±6/5 سال مورد مطالعه قرار گرفتند. بيش از نيمي از شركت كنندگان رضايت از شفقت متوسط داشتند. ميزان فرسودگي شغلي و استرس ثانويه حادثه و خستگي از شفقت در اكثر شركت كنندگان پايين بود. ارتباط معنادار و مستقيم بين فرسودگي شغلي، استرس ثانويه حادثه و خستگي از شفقت و ارتباط معكوس بين رضايت از شفقت و فرسودگي شغلي، استرس ثانويه حادثه و خستگي از شفقت وجود داشت. ارتباط سن، جنسيت، رويكرد درماني و سابقه كار با عوامل كيفيت زندگي حرفه اي معنادار نبود. نتيجه گيري يافته هاي مطالعه حاضر نشان داد استرس ثانويه حادثه و خستگي از شفقت از عوامل مؤثر بر افزايش فرسودگي شغلي بودند و مي توانند در اقدامات پيشگيرانه استفاده شوند.