مدل رابطه ارتباطات انساني با عملكرد شغلي كاركنان و نقش مداخله‌گر فرهنگ سازماني مبتني بر ارزش‌هاي اخلاقي

زمينه: پژوهش حاضر به تدوين مدل رابطه ارتباطات انساني با عملكرد شغلي كاركنان و نقش مداخله‌گر  فرهنگ سازماني مبتني بر ارزش‌هاي اخلاق اسلامي، پرداخته است. روش: تحقيق حاضر از  نظر هدف كاربردي و از نظر روش پژوهش توصيفي – پيمايشي و به طور مشخص مبتني بر مدل معادلات ساختاري است. جامعه آماري اين پژوهش، كليه مديران و كاركنان در سازمان هاي تأمين اجتماعي جنوب غربي ايران (كهكيلويه و بويراحمد، فارس و بوشهر) مي باشد. تعداد 171 نفر به عنوان نمونه آماري پژوهش با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده، انتخاب شده‌اند. ابزار جمع اوري اطلاعات، سه پرسشنامه استاندارد 1- فرهنگ سازماني؛ 2- پرسشنامه عملكرد شغلي و 3- پرسشنامه ارتباطات انساني است. به منظور تحليل داده‌ها و ترسيم مدل، نرم افزار PLS، به كار گرفته شده است. يافته‌ها: نتايج آزمون هاي آماري حاكي از آن است كه بين ارتباطات انساني و ابعاد آن (مديريت تعارض، خودآشكارسازي، اعتماد، انگيزش، خودپذيري، خودآگاهي و مهارت‌هاي ارتباط اسلامي) با عملكرد شغلي كاركنان (عملكرد وظيفه‌اي و زمينه) رابطه وجود دارد و فرهنگ سازماني مبتني بر ارزش‌هاي اخلاق اسلامي (فرهنگ تربيت‌محور، فرهنگ دانش‌محور، فرهنگ اخلاق‌گرا و فرهنگ رابطه‌گرا) بين دو متغير ارتباطات انساني و عملكرد شغلي نقش ميانجي دارد. نتيجه‌‌گيري: تركيب فرهنگ سازماني و اخلاق كار اسلامي به عنوان يك عنصر فعال مي‌تواند بر رفتارهاي اسلامي و عمل بر اساس آن كمك نمايد.