اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه بر باورهاي فراشناختي و الكسيتيميا در افراد مبتلا به مصرف مواد در مراكز سرپايي

هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه بر باورهاي فراشناختي و الكسيتيميا در افراد مبتلا به مصرف مواد در مراكز سرپايي بود. روش: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي مردان مبتلا به مصرف مواد در مراكز سرپايي شهر خرم‌آباد در سال 1400 بود. از اين بين، 18 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به ‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (9 نفر) و كنترل (9 نفر) قرار گرفتند. افراد گروه آزمايش درمان فراتشخيصي يكپارچه را در 8 جلسه 60 دقيقه‌اي دريافت كردند. جهت جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه فراشناخت و مقياس الكسيتيمياي تورنتو استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تست يومن‌ ويتني تجزيه ‌و تحليل شدند. يافته ‌ها: نتايج نشان داد كه درمان فراتشخيصي يكپارچه بر باورهاي فراشناختي و الكسيتيميا تاثير معناداري داشت. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج مي‌توان گفت كه از درمان فراتشخيصي يكپارچه در كاهش مشكلات شناختي و هيجاني افراد مبتلا به مصرف مواد بهره برد.