مطالعه بسترهاي درمان وابستگي به مواد مخدر در بين زنان: يك مطالعه كيفي

هدف: هدف پژوهش حاضر كشف نظام معنايي زنان مصرف‌كننده مواد مخدر درباره موانع درمان وابستگي به مواد و درمان كم‌دوام بود. روش:‌ روش اين پژوهش كيفي و از نوع نظريه گراندد تئوري بود. جامعه‌ي آماري پژوهش حاضر شامل زنان مصرف‌كننده مواد مخدر در شهر كرمانشاه بود كه 15 نفر از آن‌ها با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از مصاحبه عميق و نيمه‌ساختاريافته استفاده شد. همزمان با جمع ‌آوري ‏داده‌ ها، كدگذاري و تحليل در سه مرحله كدگذاري باز، محوري، و انتخابي انجام پذيرفت. يافته‌ها: سه مقوله اصلي شامل نارسايي حمايت رسمي، فقدان بستر توسعه خدمات درمان، و ترس از رويدادهاي سخت زندگي به دست آمد كه مقوله‌هاي اصلي از 16 مقوله فرعي شامل فقدان برنامه مراقبت از كودك، عادي‌انگاري خدمات بارداري، محدوديت جابجايي، انعطاف‌ناپذيري برنامه‌هاي درمان، ظرفيت محدود مراكز، عدم تحمل وقفه، جدايي تعاملاتي، نارسايي آموزش، عدم قدرت تصميم‌گيري، آگاهي محدود از اختلاف جنسيتي، تعميم‌پذيري اعتياد مردان به زنان، ترس از دست دادن حضانت فرزند، شرم و ننگ، ترس از تنهايي، ترس از عود، و بي ‌ارادگي تشكيل شد. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج، شرايط كنوني درمان براي زنان مناسب نيست. بنابراين، تغيير نگرش مردم نسبت به بيمار بودن زنان مصرف ‌كننده مواد و اصلاح‌پذيري آنان، توجه به زنان به ‌عنوان عنصري كارآمد در هنگام تدوين برنامه جامع درماني، تلاش براي ايجاد محيط مساعد خانواده براي فرد مصرف ‌كننده بعد از درمان، تلاش در جهت افزايش سطح آگاهي نسبت به درمان زنان، ايجاد مراكز درماني دولتي براي افراد وابسته به مواد، و تلاش در جهت مشروعيت بخشي به درمان زنان مصرف‌ كننده مواد بايد مدنظر قرار گيرد.