بررسي ميزان تاب آوري بافت فرسوده شهر در برابر مخاطرات طبيعي (زلزله) (مطالعه موردي شهر سمنان)

حوادث طبيعي كه جزيي از فرآيند زندگي بشر به شمار مي رود و هر روزه بر تعداد و تنوع آنها افزوده مي شود، به عنوان چالشي اساسي در جهت نيل به توسعه پايدار جوامع انساني مطرح مي باشند. از اين رو در حال حاضر ديدگاه غالب از تمركز بر روي صرفاً كاهش آسيب پذيري به افزايش تاب آوري در مقابل سوانح تغيير پيدا كرده است. هدف از پژوهش حاضر تبيين مولفه هاي تاب آوري شهري در برابر مخاطرات طبيعي با تاكيد بر زلزله در شهر سمنان مي باشد. لذا اين تحقيق به لحاظ روش تحقيق پژوهش توصيفي ‌ تحليلي بوده و به لحاظ هدف كاربردي است . براي جمع آوري اطلاعات علاوه بر اسناد و مطالعات كتابخانه اي، از ابزار پرسشنامه استفاده شده است. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل دو گروه شهروندان و كارشناسانان ساكن در شهر سمنان مي‌باشد ، كه برهمين اساس تعداد 22 نفر از كارشناسان و 376 نفر از شهروندان تعيين‌ شده است. پس از جمع آوري اطلاعات ميداني كه با استفاده از ابزار پرسشنامه تكميل شده با استفاده از تكنيك مديريت استراتژيك يا سوات SWOT اقدام به بررسي وضعيت و تبيين مولفه هاي تاب آوري شهري در برابر مخاطرات طبيعي همچون زلزله شده كه برحسب محاسبات بعمل آمده در روشهاي كمي مديريت استراتژيك با استفاده از وزن دهي 4 مولفه اصلي ( طبيعي ، كالبدي و زير ساختي ، اجتماعي و فرهنگي و مديريت شهري ) و همچنين بررسي عوامل داخلي و يا دروني(IFE)و عوامل خارجي و يا بيروني (EFE) علاوه بر ارائه راهبردهاي عملياتي به راهبرد تهاجمي در اين شهر دست يافتيم.