انگاره رنج در سروده‌هاي مانوي

يكي از مضامين اصلي در آموزه‌هاي ماني، كه آشكارا در ادبيات مانوي بازتاب يافته، رنج است. در اين دين رنج با امتزاج خير و شر، يا به بيان بهتر با اسارت نور در بطن تاريكي آغاز مي‌شود و تا فرجام جهان استمرار مي‌يابد. در حقيقت، اين رنج، رنجي كيهاني است كه بايد تحت فرآيند خاصي با گذر از آن به رهايي و رستگاري دست يافت. از اين‌رو، بشارت‌دهنده‌اي از سوي پدر بزرگي، خداي متعال مانوي، فرود مي‌آيد تا روح را از اين رنج اسارت برهاند. از همين‌رو است كه تعاليم سخت‌گيرانه‌اي در مانويت آموزش داده مي‌شود تا برگزيدگان و پارسايان مانوي نيز، همسو با ايزدان، در كار رهايي انوار ايزدي از بطن تاريكي مشاركت كنند. اين تحقيق كه به روش تحليلي‌توصيفي و با محوريت سروده‌هاي ايراني مانوي نگاشته شده، در صدد است به ماهيت انگاره رنج در مانويت بپردازد و به درك بهتر ما از فلسفه و عرفان مانوي جهت دهد.