ارزيابي وضعيت موجود آموزش در عرصه پزشك خانواده در دانشكده‌هاي پزشكي ايران

مقدمه: پزشكان خانواده در ايران از فقدان دانش، توانمندي ها و مهارت هاي لازم رنج مي برند. ارتقاي برنامه آموزشي، مستلزم بررسي وضعيت موجود آموزش در حوزه پزشكي خانواده است. اين مطالعه با هدف ارزيابي وضعيت موجود آموزش در عرصه پزشكي خانواده در دانشكده هاي پزشكي ايران انجام شد. روش ها: اين مطالعه ي مقطعي از روش هاي كمي و كيفي براي به دست آوردن اطلاعات استفاده نمود. داده ها با استفاده از پرسشنامه هاي محقق ساخته بسته و باز-پاسخ جمع آوري گرديد. شركت كنندگان در مطالعه كليه معاونت هاي آموزشي دانشگاه ها يا مديران گروه هاي آموزشي پزشكي اجتماعي و خانواده در دانشگاه هاي علوم پزشكي دولتي، آزاد و پرديس هاي بين المللي در كشور بودند. يافته ها: زمينه حضور دانشجويان در عرصه پزشكي خانواده در اكثر دانشگاه هاي علوم پزشكي در مقطع آموزش پزشكي عمومي فراهم نيست، به طوري كه حداكثر 37 درصد دانشگاه هاي علوم پزشكي در دوره كارورزي و حداقل 12 درصد دانشگاه ها در دوره مقدمات باليني، امكان حضور دانشجويان را در اين عرصه فراهم كرده اند. كم ترين تعداد روزهايي كه به اين برنامه تخصيص يافته مربوط به دوره علوم پايه و بيشترين تعداد روزها مربوط به دوره كارورزي بود. همچنين نتايج كيفي نشان داد كه چالش هاي آموزش پزشك خانواده به گروه هاي آموزشي باليني، مراكز جامع سلامت، زيرساخت ها، دانشجويان و كوريكولوم آموزش پزشك خانواده مربوط مي باشد و ضروري است اصلاحاتي در حوزه قوانين و مقررات، ساختارها، آموزش و انگيزش انجام گيرد. نتيجه گيري: وضعيت موجود آموزش در عرصه پزشك خانواده داراي چالش هاي زيادي در حوزه هاي مختلف مي باشد. هر نوع برنامه ريزي براي گسترش آموزش پزشك خانواده، بدون بررسي دقيق و اصلاح چالش هاي مربوطه در گروه هاي آموزش باليني، عرصه مراكز جامع سلامت، زيرساخت ها، دانشجويان و كوريكولوم مي تواند به شكست منجر شود.