برهمكنش شوري و سولفات آمونيوم بر رشد و غلظت عناصر غذايي در گياهان پرتقال والنسيا پيوندشده ‏روي ليمو

تحت تنش شوري جذب عناصر غذايي از جمله نيتروژن، كاهش مي‏يابد.  به منظور مطالعه اثر نيتروژن بر رشد و غلظت عناصر غذايي در پرتقال والنسياي پيوند شده روي پايه ليمو، آزمايشي به صورت فاكتوريل انجام شد. عامل اول شوري آب آبياري در چهار سطح (0.86، 2، 4 و 6 دسي زيمنس بر متر) و عامل دوم نيتروژن در پنج سطح (50، 80، 120، 160 و 200 ميلي‏گرم نيتروژن در كيلوگرم خاك) بود. شوري غلظت يون‏هاي سديم در برگ و ريشه و كلر در برگ را تا حد سميت افزايش داد و وزن ماده خشك برگ و ريشه را كاهش داد. شوري 6 دسي‌زيمنس بر متر نسبت به شوري 0.86 به ترتيب سبب افزايش 9، 5 و20 برابري محتواي سديم برگ و ريشه و كلر برگ گرديد. نيتروژن تأثير محسوسي بر غلظت سديم برگ نداشت، اما در شوري 2، 4 و 6، افزايش كاربرد نيتروژن از 50 به 200 ميلي‏گرم در كيلوگرم خاك به ترتيب سبب كاهش 19، 16 و 18 درصدي غلظت كلر برگ شد كه متناظر با آن وزن خشك برگ 117، 39 و 42 درصد افزايش يافت. شوري غلظت نيتروژن، فسفر، پتاسيم و عناصر كم مصرف را در گياه كاهش داد و در بعضي موارد به كمتر از حدود بهينه رساند. در مقابل نيتروژن با بهبود اين تأثير سوء، غلظت اين عناصر را در بافت گياهي افزايش داد. بر اساس نتايج، در شرايط شور مي‏توان با در نظر گرفتن ملاحظات زيست‌محيطي از مقادير نيتروژن بالاتر از حدود بهينه براي كاهش اثرات سوء شوري استفاده كرد.