بررسي روابط علّي همبستگي معناي زندگي و خودشفقت‌ورزي با ترس از پيري در سالمندان شهر ايلام: نقش ميانجي‌گري سلامت معنوي

مقدمه: ترس از پيري يكي از مسائل مهم براي متخصصان رشد سالمندي در دنياي روان‌شناسي امروز است. داشتن ديد منفي نسبت به پيري باعث فعال شدن ترس از پيري در وجود سالمند و تجربۀ اضطراب بيمارگونه در سن بالا مي‌شود؛ تجربه‌اي كه با بالا رفتن سن، بدتر مي‌گردد. پژوهش حاضر با هدف بررسي روابط علّي معناي زندگي و خودشفقت‌ورزي با ترس از پيري، با ميانجي‌گري سلامت معنوي در سالمندان شهر ايلام انجام گرفت. مواد و روش­ها: طرح پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. تعداد 300 نفر از سالمندان به‌صورت هدفمند و بر اساس ملاك‌هاي تعيين‌شده براي ورود به پژوهش از جامعۀ آماري مدنظر انتخاب شدند. اين افراد با تكميل پرسش‌نامۀ معناي زندگي استگر و همكاران (2006)، خودشفقت‌ورزي نف (2003)، پرسش‌نامۀ ترس از پيري لاشر (1993) و پرسش‌نامۀ سلامت معنوي پولوتزين و اليسون (1982) ارزيابي گرديدند. براي تحليل داده‌ها از روش‌هاي آماري الگويابي معادلات ساختاري استفاده شد.يافته‌هاي پژوهش: مقادير مربوط به ضريب مسيرها در الگوي پژوهش بيانگر آن بود كه خودشفقت‌ورزي 43 درصد و معناي زندگي 39 درصد از تغييرات مربوط به متغير ترس از پيري را به‌طور مستقيم تبيين مي‌كنند كه از نظر آماري در سطح 95 درصد معني‌دار است.بحث و نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه متغيرهاي خودشفقت‌ورزي و معناي زندگي از طريق متغير ميانجي -سلامت معنوي- بر ترس از پيري تأثير دارند.