مبناهاي هويتي سياست‌گذاري در آموزش عالي ايران؛ زمينه‌‌هاي عملي و نظري تقويت همبستگي ملي

اجراي برنامه‌‌هاي مرتبط با سياست‌گذاري اجتماعي در نظام آموزش عالي ايران، مبناهاي امكاني سياست هويتي يعني امكان خودِ سوژه و زمينه ابراز هويتي سوژه و متعاقب آن، بازتوليد ديگري را ذيل سياست اجتماعيِ انسجام دچار مشكل كرده و به‌اين‌ترتيب، سياست‌گذاري اجتماعي و مزيت‌‌هاي مترتب بر آن ازجمله تقويت همبستگي ملي را با مسئله مواجه كرده است. مهم‌ترين وجه اين برنامه‌‌ها، طرح بومي‌‌گزيني است كه اجراي آن اين پرسش را مطرح كرده كه چه نسبتي ميان اجراي اين سياست، انسجام اجتماعي و همبستگي ملي وجود دارد؟ اين مقاله اين فرض را مطرح مي‌‌كند كه سياست بومي‌‌گزيني با توليد كليت‌‌هاي اجتماعي و از طريق ايجاد انسجام ميان امر صنفي، فرهنگي و اجتماعي، سوژه را دچار زمينه‌‌زدودگي كرده و امكان توليد خود و بازتوليد ديگري را با چالش مواجه كرده است. اين پژوهش با تكيه بر اهميت سياست هويت و نقش سوژگي كنشگران در بازصورت‌‌بندي هويت اجتماعي و نقش سوژه‌‌ها در ارتقاي هويت و همبستگي ملي، با بررسي گفتارهاي متنوع سياست‌گذاران آموزش عالي ايران طي دو دهه اخير و با تكيه بر منطق ارزيابي سياستي، مفصل‌‌بندي اين فرضيه را در روشي كيفي و با استفاده از انگاره‌‌هاي پديدارشناسانه صورت‌‌بندي كرده است.