بررسي ميزان دوز اشعه در اطراف بيماران بعد از انجام اسكن پرفيوژن ميوكارد و عوامل مرتبط با آن

زمينه و هدف: در اين مطالعه اشعه ساطع شده از بيماران بعد از انجام اسكن پرفيوژن ميوكارد و ترك بخش پزشكي هسته‌اي اندازه‌گيري شد تا مشخص شود كاركنان بيمارستان و همراهان بيمار كه در مجاورت بيمار قرار مي‌گيرند چه، مقدار اشعه دريافت مي‌كنند. همچنين ارتباط بين ميزان دز اشعه با سن، جنس و شاخص توده بدني ارزيابي شد. مواد و روش‌ها: شصت بيمار (41 زن و 19 مرد) بعد از انجام اسكن پرفيوژن ميوكارد با Tc-sestamibi^99m با اكتيويته 185±925 مگابكرل به‌طور اتفاقي انتخاب شدند. ميزان تابش در فواصل 0/25، 1 و 2 متر از بيماران توسط يك سرويمتر در زمان ترك بخش پزشكي هسته ايي و 12 و 24 ساعت بعد از ترك بخش اندازه‌گيري شد. داده‌ها توسط آزمون T-test، ضريب همبستگي پيرسون و آناليز واريانس تحليل شدند. يافته‌ها: ميانگين ميزان دوز معادل بر حسب ميكروسيورت بر ساعت در فاصله 0/25، 1 و 2 متر به ترتيب 1/ 24 ± 120/6، 3/8 ±  19/4و 1/3 ±  8/3 در هنگام ترك بخش، 8/7 ±29/1، 5/3 1/2±، 0/8 ± 2/1بعد از 12 ساعت و1/5 ± 4/3، 0/6± 0/8 و 0/1± 0/3 بعد از 24 ساعت بود. جنس و سن بيمار با ميزان تابش مرتبط نبودند ؛ اما ميزان دوز معادل بعد از 24 ساعت با شاخص توده بدن بيمار رابطه معكوس داشت (0/05 P). نتيجه‌گيري: اگر مردم در فاصله حداقل يك متري يا در حد چند دقيقه در مجاورت اين بيماران قرار بگيرند؛ اشعه نسبتاً «كمي دريافت مي‌كنند. بعد از 24 ساعت، ميزان دوز تابش در اطراف بيمار با شاخص توده بدن بيمار رابطه معكوس دارد.