سطوحِ انتزاع، تقابل و پارادوكس در سوانحِ احمدِ غزالي

گونۀ باورها و برداشت‌هاي احمد غزالي در بستر عرفان، جلوۀ ويژه‌اي از شكل و معنا را ارائه كرده است. پرهيز غزالي از پرداختن بي‌واسطه و آشكارا به عرفان، سواي ناهمگون‌شدن بافت متني آثار وي با ساير آثار عرفاني، سبب ابهام‌زايي در بافت متني نيز شده است. در كتاب سوانح غزالي، تقابل‌هاي دوگانۀ بي‌شماري در سطح روساخت ديده مي‌شود؛ امّا با توجّه به دگرديسي‌هايي كه در سطح پيوندها و ديگر سطح‌هاي وابسته به آن‌ها رخ داده، اقتدار متن سوانح‌العشّاق به وضعيتي موقّت و گذرا بدل شده است؛ ازاين‌رو، در ژرف‌ساخت، هم‌تراز با منطق دريدايي، گاه با واسازي سويه‌هاي تقابل‌هاي دوگانه و انتقال آن‌ها، سطوح واقعيت به سطوح انتزاع ديگري دگرگون گرديده و با خلق پيوندهايي تازه بين آن‌ها، عرصۀ تك‌معنايي و قطعيت معنا به چالش كشيده شده است. اين شيوه، گاه با دگرساني بار ارزشي دال‌ها همراه بوده و گاه با به‌كارگيري شيوۀ هم اين و هم آن، به‌جاي شيوۀ يا اين يا آن (جايگزين‌شدن تفاوت به‌جاي تمايز)، سبب آفرينش سطح تازه‌اي بر مبناي پارادوكس شده است. در مقالۀ پيش‌رو، پس از شناخت اصطلاحاتي چون اقتدار، مرزهاي آشنا و بيگانه، تفاوت و تمايز، سطوح انتزاع، پيوند و تفاوت، بر پايۀ روش توصيفي-تحليلي، به بررسي گونه‌هاي پارادوكس در سوانح احمد غزالي پرداخته شده است.