اثر‌بخشي درمان ‌شناختي‌رفتاري بي‌خوابي بر تنظيم هيجاني و باورهاي ناكارآمد خواب در افراد مبتلا به اختلال بي‌خوابي

اهداف: بدن هر فرد بعد از يك روز طولاني به خواب مناسب و كافي شبانه نياز دارد تا بتواند نيروي از‌دست‌رفته‌اش را بازيابد. ‌هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان شناختي‌رفتاري بي‌خوابي بر تنظيم هيجاني و باورهاي ناكارآمد خواب در افراد مبتلا به اختلال بي‌خوابي بود. مواد و روش ها:اين پژوهش از نوع نيمه‌تجربي، با پيش‌آزمون و پس‌آزمون، پيگيري با گروه كنترل است. جامعه آماري پژوهش را 43 مراجعه‌كننده به درمانگاه اختلالات خواب بيمارستان حضرت رسول اكرم (ص) و 2 كلينيك‌ خصوصي متخصصان روان‌پزشك داراي فلوشيپ خواب شهر تهران در سال 99 تشكيل دادند. از بين اين 43 نفر 36 نفر با در‌نظر گرفتن معيارهاي ورود به‌عنوان نمونه پژوهش در‌نظر گرفته شدند كه به‌صورت تصادفي در گروه‌هاي پژوهش معادل شدند. در‌نهايت، با توجه به ريزش نمونه‌هاي بررسي‌شده 20 بيمار به‌عنوان نمونه آماري اصلي، 10 نفر در گروه‌ آزمايش (درمان شناختي‌رفتاري بي‌خوابي‌) و 10 نفر در گروه كنترل تحليل شدند. يافته ها: نتايج تفاوت معناداري در نمرات تنظيم هيجان و باورهاي ناكارآمد خواب بين گروه آزمايش با گروه كنترل در مرحله پس‌آزمون نشان داد (P‌ 0.05). نتايج آزمون پيگيري حاكي از پايداري اثر آزمايشات درماني بر نمرات تنظيم هيجان و باورهاي ناكارآمد خواب بين گروه آزمايش با گروه كنترل نسبت به پيش آزمون بود (P‌ 0.05). نتيجه گيري: با توجه به تأثير معنادار درمان شناختي‌رفتاري بي‌خوابي بر تنظيم هيجاني و باورهاي ناكارآمد خواب در بيماران مبتلا به اختلال بي‌خوابي مي‌توان اين درمان را براي بهبود افراد مبتلا به اين اختلال در درمانگاه‌هاي اختلال خواب و روان‌پزشكي استفاده كرد.