رابطه طرحواره هاي ناسازگار، كمال گرايي و خودابرازي با گرايش به سوء مصرف مواد در دانشجويان

زمينه و هدف: پژوهش حاضر به بررسي رابطه طرحواره‌هاي ناسازگار، كمال‌گرايي و خودابرازي با گرايش به سوءمصرف مواد در دانشجويان پرداخته است. روش پژوهش: پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود و جامعه‌ي آماري را كليه‌ي دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد ساوه در سال 1394 كه تعداد آن‌ها 8754 نفر بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي و بر اساس جدول مورگان تعداد 360 نفر انتخاب و سپس از طريق پرسشنامه‌هاي طرحواره‌هاي ناسازگار يانگ (1990)، كمال‌گرايي فراست (1990)، خود ابرازي گي (1975) و پرسشنامه تمايل به اعتياد فرجاد و همكاران (1385) مورد بررسي قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج نشان داد بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با گرايش به سوءمصرف مواد و بين كمال‌گرايي با گرايش به سوءمصرف مواد رابطه مثبت و بين خود ابرازي با گرايش به سوءمصرف مواد در دانشجويان رابطه منفي معني‌داري وجود دارد. همچنين ضرايب رگرسيون نشان داد كه متغير كمال‌گرايي با ضريب بتاي 0.34، متغير طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه در زمينه محدوديت مختل با ضريب بتاي 0.29 و متغير طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه در زمينه قطع ارتباط و طرد با ضريب بتاي 0.24 مي‌توانند به‌طور مثبت و متغير خود ابرازي با ضريب بتاي 0.19، به‌طور منفي و معني‌داري گرايش به سوءمصرف مواد دانشجويان را پيش‌بيني كنند. نتيجه‌گيري: نتايج به دست آمده مبين اين است كه متغيرهاي كمال‌گرايي، طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه در زمينه محدوديت مختل، طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه در زمينه قطع ارتباط و طرد قادر هستند كه گرايش به سوءمصرف مواد مخدر را پيش‌بيني نموده است.