پيش بيني گرايش به رفتارهاي پرخطر براساس درماندگي روانشناختي و تحمل پريشاني در نوجوانان بزهكار

زمينه و هدف: بزهكاري نوجوانان از مشكلات اساسي بسياري از جوامع است كه به علت آسيب‌ها و خسارت‌هايي كه در زندگي قربانيان و بزهكاران و در مقياس وسيع‌تر، جامعه بر جاي مي‌گذارد، سبب ايجاد نگراني فراوان از سوي نهادهاي مختلف شده است؛ لذا اين پژوهش با هدف پيش‌بيني گرايش به رفتارهاي پرخطر بر اساس درماندگي روان‌شناختي و تحمل پريشاني در نوجوانان بزهكار انجام شد. روش پژوهش: طرح پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش را كليه نوجوانان بزهكار كانون اصلاح و تربيت شهر شيراز در سال 1400 تشكيل دادند. از بين جامعه آماري 100 نفر از نوجوانان بزهكار به صورت نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي خطرپذيري نوجوانان (ARQ)، درماندگي روان‌شناختي DASS- 21 و تحمل پريشاني (DTS) استفاده شد. بعد از جمع‌آوري و استخراج داده‌ها، نمرات شركت‌كنندگان با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين درماندگي روان‌شناختي با رفتارهاي پرخطر در نوجوانان بزهكار همبستگي مثبت معناداري وجود دارد (0.01=P). بين تحمل پريشاني با گرايش به رفتارهاي پرخطر در نوجوانان بزهكار همبستگي منفي معناداري وجود دارد (0.01=P). همچنين نتايج نشان داد كه درماندگي روان‌شناختي با ضريب بتاي 0.14 و تحمل پريشاني با ضريب بتاي 0.17-، قادر به پيش‌بيني رفتارهاي پرخطر در نوجوانان مي‌باشند (0.01=P). نتيجه‌گيري: بنابراين با توجه به يافته‌ها مي‌توان گفت درماندگي روان‌شناختي و تحمل پريشاني پيش‌بيني كننده گرايش به رفتارهاي پرخطر در نوجوانان بزهكار هستند.