بررسي اثربخشي حساسيت زدايي از طريق حركت چشم و پردازش مجدد بر اختلال اضطراب فراگير در دانش آموزان

زمينه و هدف: يكي از فنون روان درماني نسبتاً نو ظهور حساسيت زدايي با حركات چشم و پردازش مجدد است كه طي آن، بيمار در حين اين كه تصويري از تجربه آسيب زا را در ذهن خود نگاه داشته است، بر روي حركات جانبي انگشت بالينگر تمركز مي كند؛ لذا اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي حساسيت زدايي از طريق حركت چشم و پردازش مجدد بر اختلال اضطراب فراگير در دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش: پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل است. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش آموزان مشغول به تحصيل در سال 1398 شهر تهران در مقطع متوسطۀ دوم بود. با روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چندمرحله اي نمونه اي به حجم 24 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل گمارش شدند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه متغيرهاي جمعيت شناختي و اختلال اضطراب فراگير-فرم كوتاه استفاده شد. اطلاعات به‌ دست ‌آمده با 22-SPSS و روش‌ هاي آمار توصيفي و تحليل كوواريانس چندمتغيري (MANCOVA) تحليل شد. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه تفاوت معني‌ داري بين گروه‌ هاي آزمايش و كنترل در كاهش اختلال اضطراب فراگير و مؤلفه هاي آن وجود دارد (0.05 P). نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش نشان داد كه درمان حساسيت‌زدايي از طريق حركات چشم و پردازش مجدد در بهبود اختلال اضطراب فراگير در دانش آموزان مؤثر است؛ بنابراين نتيجه مي‌گيريم درمان حساسيت‌زدايي از طريق حركات چشم و پردازش مجدد براي بهبود اين دسته از اختلالات مؤثر است.