اثربخشي گروه درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر دلبستگي به والدين و همسالان در نوجوانان دختر

زمينه و هدف: اين پژوهش، با هدف تعيين اثربخشي گروه درماني مبتني بر ذهن آگاهي، بر دلبستگي به والدين و همسالان در نوجوانان دختر انجام شد. روش پژوهش: در اين پژوهش از طرح پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل همراه با پيگيري دو ماهه استفاده شد. جامعه آماري، كل دانش آموزان مقطع دوم متوسطه شهرستان ساوه (استان مركزي) كه در سال تحصيلي ۱۳۹۶- ۱۳۹۵ مشغول به تحصيل بودند، بود. از بين اين دانش آموزان، تعداد ۳۰ نفر (۱۵ نفر گروه آزمايش و ۱۵ نفر گروه كنترل) به روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و و كنترل جايگزين شدند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش، پرسشنامه دلبستگي به والدين و همسالان (آرمسدن و گرينبرگ، ۱۹۸۷) بود. دانش آموزان گروه آزمايش هشت جلسه آموزش ذهن آگاهي دريافت كردند و گروه كنترل آزمايشي دريافت نكرد. يافته‌ها: نتايج آزمون تحليل كوواريانس و اندازه گيري مكرر نشان داد كه آموزش ذهن آگاهي به شيوه گروهي بردلبستگي به والدين و همسالان در نوجوانان دختر موثر است و اين تاثير در آزمون پيگيري پايدار بوده است. نتايج پژوهش نشان داد؛ آموزش ذهن آگاهي باعث افزايش مولفه هاي ارتباط، اعتماد به والدين و همسالان و كاهش بيگانگي از والدين و همسالان در نوجوانان دختر شد. نتيجه‌گيري: به نظر مي رسد اين شيوه مداخله را مي توان به عنوان شيوه مستقل يا در كنار ساير مداخلات براي دلسبتگي به والدين و همسالان به كار برد.