مقايسه اثربخشي طرح‌واره درماني و درمان مبتني پذيرش و تعهد بر كاهش اضطراب، احساس تنهايي و گرايش به اعتياد نوجوانان پسر داراي والدين مطلقه

زمينه و هدف: زندگي پس از طلاق والدين براي بسياري از فرزندان ناممكن به نظر مي‌رسد. فرزندان طلاق از روز طلاق به بعد احساسات جديد منفي را تجربه خواهند كرد. اين احساسات آن‌قدر داراي نوسان هستند كه گاهي اوقات از متضاد بودن اين احساسات، سردرگم و مبهوت مي‌شوند كه دچار احساسات مرسوم از قبيل اضطراب، احساس تنهايي و گرايش به اعتياد خواهند شد؛ بنابراين هدف از پژوهش حاضر، مقايسه اثربخشي طرح‌واره درماني و درمان مبتني پذيرش و تعهد بر كاهش اضطراب، احساس تنهايي و گرايش به اعتياد نوجوانان پسر داراي والدين مطلقه بوده است. روش پژوهش: پژوهش حاضر نيمه تجربي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود و جامعه آماري نوجوانان پسر داراي والدين مطلقه شهر قم بودند كه 30 نوجوان پسر انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه آزمايش و گواه كاربندي شدند. ابزارهاي پژوهش پرسشنامه اضطراب بك (1990)، پرسشنامه احساس تنهايي راسل و همكاران (1980) پرسشنامه گرايش به اعتياد ويد و بوچر (1992) بود. گروه آزمايش طرح‌واره درماني به مدت 8 جلسه و گروه آزمايش درمان مبتني بر پذيرش و تعهد به مدت 10 جلسه 90 دقيقه اي تحت مداخله قرار گرفتند. يافته ‏ها:  نتايج نشان داد طرح‌واره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر اضطراب، احساس تنهايي و گرايش به اعتياد در نوجوانان پسر داراي والدين مطلقه اثربخش بوده است (0.05 P). نتيجه ‏گيري:  نتايج نشان داد كه هر دو رويكرد به يك اندازه بر كاهش اضطراب، احساس تنهايي و گرايش به اعتياد در نوجوان مؤثر است و توصيه مي‌شود از اين دو رويكرد به عنوان خط مقدمه مداخله استفاده شود.