اثربخشي درمان فعال‌سازي رفتاري بر هيجان‌خواهي و راهبردهاي مقابله‌اي پسران مقطع متوسطه دوم داراي نشانگان اختلال شخصيت ضد اجتماعي

زمينه و هدف:  هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان فعال‌سازي رفتاري بر هيجان‌خواهي و راهبردهاي مقابله‌اي پسران مقطع متوسطه دوم داراي نشانگان اختلال شخصيت ضد اجتماعي بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نظر هدف از نوع كاربردي و شيوه انجام آن نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با يك گروه آزمايش و يك گروه كنترل و دوره پيگيري سه ماهه بود. از اين رو، جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه بود كه در سال 1399 به كلينيك مشاوره خصوصي شهر كرمان مراجعه كردند و به شيوه نمونه‌گيري در دسترس تعداد 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفي در يك گروه آزمايش (15 نفر) و يك گروه كنترل (15 نفر) گمارده شدند. سپس، روي گروه آزمايش بسته درمان فعالسازي رفتاري كانترل، بوش و راش (2009) اجرا شد. به منظور گردآوري داده‌ها، ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سبك مقابله‌اي لازاروس (1988) و پرسشنامه هيجان خواهي آرنت (1992) بود. در بخش توصيفي از جدول‌هاي توزيع فراواني استفاده شده و در بخش استنباطي تحليل داده ها از تحليل واريانس مختلط با اندازه‌گيري‌هاي مكرر و آزمون تعقيبي بنفروني و نسخه 26 نرم افزار اس.پي.اس.اس استفاده شد. يافته ‏ها:  با توجه به مقدار و سطح معناداري در تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر در متغير راهبردهاي مقابله‌اي (P=0/001 و F=9/36) و هيجان‌خواهي (P=0/002 و F=8/81) مي‌توان نتيجه گرفت كه مداخله به كار رفته در اين پژوهش يعني درمان فعالسازي به عنوان متغير مستقل به طور معناداري باعث وقوع تغييرات در متغيرهاي وابسته (راهبردهاي مقابله‌اي و هيجان‌خواهي) شده است. نتيجه ‏گيري: بر اساس يافته‌هاي موجود مي‌توان نتيجه‌گيري نمود كه براي درمان مبتلايان به نشانگان اختلال شخصيت ضد اجتماعي، درمان فعالسازي رفتاري مي‌تواند مفيد واقع شود.