بررسي رابطه ميان سرمايه‌هاي روانشناختي و عملكرد تحصيلي با ميانجي‌گري بهزيستي روانشناختي در دانش آموزان پسر مقطع اول متوسطه

زمينه و هدف: آموزش و پرورش به عنوان يكي از مهم ترين نهادهاي يك جامعه است كه مي‌تواند زمينه رشد همه جانبه افراد را فراهم كند. به طور كلي پرورش استعدادهاي فردي و تحكيم پايه‌هاي زندگي جمعي و ايجاد تفاهم ميان افراد انساني در سايه آموزش و پرورش صورت مي‌گيرد. بنابراين، هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه ميان سرمايه‌هاي روانشناختي و عملكرد تحصيلي با ميانجي‌گري بهزيستي روانشناختي در دانش آموزان پسر مقطع اول متوسطه بود. روش پژوهش:  پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش، پژوهشي توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه دانش آموزان پسر منطقه 5 شهر تهران بود كه در سال تحصيلي 1398 در دوره اول مقطع متوسطه مشغول به تحصيل بودند. از اين رو، حجم نمونه پژوهش بر اساس ديدگاه كلاين 200 تعيين شد. به منظور نمونه گيري با شيوه نمونه‌گيري هدفمند و در دسترس با مراجعه به مدارس دوره اول متوسطه منطقه 5 تهران، نمونه آماري پژوهش انتخاب گرديد. ابزار استفاده شده براي گردآوري اطلاعات شامل پرسشنامه سرمايه‌هاي روانشناختي لوتانز (2007)، پرسشنامه بهزيستي روانشناختي ريف (1989) و آخرين معدل كسب شده توسط دانش آموزان بود. يافته‏ها: اثر مستقيم سرمايه‌هاي روانشناختي بر بهزيستي روانشناختي (0.25= β و 3.32 = t) معنادار است. همچنين اثر مستقيم سرمايه‌هاي روانشناختي بر عملكرد تحصيلي (0.42= β و 3.45 = t) معنادار مي‌باشد. سرانجام، اثر مستقيم بهزيستي روانشناختي بر عملكرد تحصيلي (0.39= β و 3.39= t) نيز معنادار است. اثر غير مستقيم سرمايه‌هاي روانشناختي بر عملكرد تحصيلي 0.22 و اثر كل 0.64 به دست آمده است. نتيجه‏گيري:  بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت كه در رابطه ميان سرمايه‌هاي روانشناختي و عملكرد تحصيلي، متغير بهزيستي روانشناختي به عنوان ميانجي‌گر مي‌تواند اين رابطه را تقويت كند.