تأثير فلات‌زدگي شغلي بر قصد ترك سازمان، نقش متغيرهاي حمايت سازماني ادارك شده، يادگيري خودكارآمدي، محوريت كار و متغيرهاي تعديلگر قدرت تحمل ابهام و مربيگري

هر چند در ادبيات به عوامل تأثيرگذار بر قصد ترك سازمان توجه كافي شده است، اما به فلات شغلي به شكلي منسجم و در قالب يك مدل توجه چنداني نشده است، حتي زماني كه كارمندان در پست‌هاي خود براي مدت زيادي مي‌مانند و احتمال پيشرفت يا افزايش مسئوليت‌هاي شغلي كم است. هدف از اين مطالعه بررسي عوامل مؤثر بر فلات شغلي و تأثير آن بر قصد ترك سازمان، با نقش متغيرهاي تعديلگر قدرت تحمل ابهام و مربيگري است. جامعه‌ آماري كارشناسان شهرداري‌هاي درجه 1 تا 7 استان فارس و روش نمونه‌گيري، تصادفي سيستماتيك است. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد جمع‌آوري و به روش مدل معادلات ساختاري در قالب نرم‌افزار اسمارت پي‌ال‌اس مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد متغيرهاي حمايت سازماني ادراك شده و يادگيري خودكارآمدي بر فلات ساختاري و محتوايي و همچنين فلات‌زدگي ساختاري و محتوايي بر قصد ترك سازمان تأثير منفي و معناداري دارد. محوريت كار بر فلات ساختاري تأثير منفي و معناداري دارد، اما اين تأثير بر فلات‌زدگي محتوايي رد شد. نتايج حاصل از متغيرهاي تعديلگر نشان داد كه مربيگري به‌طور منفي رابطه بين فلات‌زدگي ساختاري و محتوايي با قصد ترك سازمان تحت تأثير قرار مي‌دهد. متغير قدرت تحمل ابهام به‌طور مثبت رابطه بين فلات‌زدگي ساختاري با قصد ترك سازمان تحت تأثير قرار مي‌دهد. بر اين اساس افرادي كه قدرت تحمل ابهام بالايي دارند با درك فلات‌زدگي ساختاري تمايل به ترك سازمان در آنان تقويت مي‌شود، ضمن اينكه اين تأثير در مورد فلات‌زدگي محتوايي رد شد.