بررسي روان‌شناختي عضويت در شبكه هاي اجتماعي بر خودشيفتگي، خودباوري و نيازبه همبستگي كاربران

تارنماهاي شبكه اجتماعي شيوهاي نوين از تعامل و برقراري ارتباطات انساني را در محيط برخط پديد آورده‌اند كه هدف محقق در پژوهش حاضر بررسي رابطه ميان عضويت در تارنماهاي شبكه اجتماعي بر تغيير رفتار ارتباطي كاربران در زندگي روزمره است. در تحقيق حاضر، بين عضويت كاربران در تارنماهاي برخط شبكه اجتماعي از يك طرف و خودشيفتگي، خودباوري و نياز به همبستگي آنها از برقراري ارتباط ميان‌فردي در فضاي برخط (آنلاين) و برون خط (آفلاين) بررسي صورت گرفت. در اين پژوهش سه فرضيه مورد بررسي قرار گرفت. نمونه پژوهش شامل 268 نفر از دانشجويان است كه با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شده‌اند. اين پژوهش از نوع پيمايشي بوده است. جهت جمع‌آوري داده‌ها از سه پرسشنامه استاندارد مطابق معيارهاي روان‌شناختي و براي سنجش ميزان نياز به همبستگي از پرسشنامه خودساخته استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش آمار توصيفي (فراواني) و آمار استنباطي (كاي اسكوئر) استفاده شده است. نتايج نشان داد كه رابطه ميان عضويت در تارنما‌هاي شبكه اجتماعي و نياز به همبستگي و خودشيفتگي كاربران در ارتباطات ميان‌فردي آفلاين معنادار است. در حالي‌كه ميان عضويت افراد در تارنماهاي شبكه اجتماعي و خودباوري آنها در ارتباطات ميان‌فردي آفلاين رابطه معناداري وجود ندارد.