مقايسه اثربخشي درمان فراتشخيصي و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر كيفيت زندگي در بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك‌پذير

زمينه و هدف: بهره‌گيري از رويكردهاي نوين روان‌شناسي در كنار درمان‌هاي زيستي، اقدامي مؤثر در راستاي كاهش نشانگان ثانوي رواني ناشي از بيماري‌هاي زيستي است. هدف پژوهش حاضر، مقايسه اثربخشي درمان فراتشخيصي و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر كيفيت زندگي بيماران مبتلا به سندروم روده تحريك‌پذير است.مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر شبه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون- پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري كليه بيماران مبتلا به سندروم روده تحريك‌پذير مراجعه‌كننده به مركز پورسيناي حكيم شهر اصفهان در سال 1399-1398 بود كه از بين آنها 45 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و كنترل (15 نفر) گمارده شدند و از پرسش‌نامه‌ كيفيت زندگي پاتريك و همكاران (1998) استفاده شد. براي آزمودني‌هاي گروه‌هاي آزمايش، بسته‌هاي درماني فراتشخيصي و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در هشت جلسه 90 دقيقه‌اي ارائه شد. داده ها با روش تحليل كواريانس تك متغيره به كمك نرم‌افزار SPSS19 تجزيه‌وتحليل شدند.يافته‌ها: هر دو مداخله فراتشخيصي و پذيرش و تعهد، بر بهبود كيفيت زندگي بيماران مبتلا به سندروم روده تحريك‌پذير مؤثر بوده است (0/05 p)، ضمن اينكه بررسي تفاوت ميانگين‌ها در آزمون تعقيبي بيانگر اثربخشي بالاتر درمان فراتشخيصي بر كيفيت زندگي بوده است.نتيجه‌گيري: اثربخش بودن هر دو رويكرد مورداستفاده نشان مي‌دهد كه پزشكان و تيم درماني با بهره‌گيري از رويكردهاي درمان رواني در كنار درمان‌هاي زيستي مي‌توانند از شدت نشانگان ثانوي ناشي از بيماري‌هاي مزمن جلوگيري كنند و با اين كار فرايند درمان را تسهيل نمايند.