پيش‌بيني گرايش به خودكشي بر اساس خودشفقت‌ورزي و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي در زنان متأهل مبتلا به ام ‌اس

زمينه و هدف: بيماري ام.اس. ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎري ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻲ‌ ﻣﺮﻛﺰي اﺳﺖ كه بيماران مبتلا به آن با مشكلات مختلفي مانند ناتواني، كاهش اميد به زندگي و مشكلات عاطفي و اقتصادي درگير هستند. به همين منظور، مطالعه حاضر با هدف پيش‌بيني گرايش به خودكشي بر اساس خودشفقت‌ورزي و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي در زنان متأهل مبتلا به ام‌اس شهر همدان انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر يك پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامعه‌ آماري آن زنان مبتلا به ام‌اس شهر همدان با تعداد 153 نفر بودند كه به روش نمونه‌گيري در دسترس و بر اساس جدول نمونه‌گيري كرجسي و مورگان تعداد 110نفر انتخاب و مطالعه شدند. ميزان گرايش به خودكشي، خودشفقت‌ورزي و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي آنان توسط پرسش‌نامه‌هاي گرايش به خودكشي بك (۱۹۷۹)، خودشفقت‌ورزي نف (۲۰۰۳) و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي بوند و همكاران (2011) اندازه‌گيري شد و داده‌هاي به‌دست‌آمده با استفاده از آزمون ضريب همبستگي پيرسون با كمك نرم‌افزار spss ويراست 25 تجزيه‌وتحليل شد. يافته‌ها: مقدار r به‌دست‌آمده 0/385- در سطح اطمينان بيشتر از 0/95 بوده است و اين بدان معناست كه با افزايش خودشفقت‌ورزي و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي زنان، ميزان گرايش به خودكشي در آنان كاهش مي‌يابد. نتيجه‌گيري: خودشفقت‌ورزي و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي تأثير منفي بر گرايش به خودكشي زنان مبتلا به ام‌اس داشت از اين رو تدوين برنامه‌هاي روان‌شناختي مناسب در راستاي افزايش انعطاف‌پذيري روان‌شناختي با محوريت خودشفقت‌ورزي براي اين بيماران مي‌تواند مفيد باشد.