تأثير هشت هفته تمرين استقامتي- مقاومتي و مصرف مكمل تورين بر پروتئين‌هاي استئوكلسين و استئوپونتين در موش نر ويستار ديابتي‌شده با استرپتوزوسين

زمينه و هدف: استئوكلسين و استئوپونتين با بيماري هاي ديابت و پوكي استخوان رابطه دارند. هدف، تعيين تأثير هشت هفته تمرين استقامتي- مقاومتي و مصرف مكمل تورين بر پروتئين هاي استئوكلسين و استئوپونتين در موش نر ويستار ديابتي است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي،40 رت نر ويستار بالغ با دامنه وزني 300-250 گرم و سن 6 هفته، به‌صورت تصادفي در 3 گروه ديابتي شده (هر گروه 10 رت)، گروه تمرين، گروه مكمل و گروه كنترل و يك گروه غيرديابتي به‌عنوان گروه كنترل سالم قرار گرفتند. براي ديابتي كردن رت ها، 55 ميلي گرم بر هر كيلوگرم از وزن بدن استرپتوزوسين تزريق شد. قند خون بالاي250 ميلي گرم بر دسي ليتر در خون به‌عنوان ديابتي درنظر گرفته شد. تمرينات تركيبي به مدت هشت هفته و 5 بار در هفته انجام شد. مكمل تورين به‌صورت محلول 1 درصد در آب روزانه مصرف شد. براي مقايسه تغييرات بين گروهي و درون گروهي متغيرها، ANOVA يك راهه و تعقيبي بونفروني استفاده شد. يافته‌ها: استئوكلسين در گروه تمرين ديابتي در مقايسه با كنترل ديابتي افزايش معني دار (0/018=P) و در گروه كنترل ديابتي در مقايسه با كنترل سالم، كاهش معني دار داشت (0/0001=P). استئوپونتين در گروه كنترل‌ديابتي در مقايسه با كنترل‌سالم، افزايش معني دار داشت (0/003=P) در حالي كه در گروه هاي ديگر تفاوت معني داري نداشت (1/000=P). وزن بدن و BMI در گروه تمرين‌ديابتي در مقايسه با مكمل‌ديابتي، افزايش معني دار داشت (0/0001=P). غذاي مصرفي در گروه تمرين ديابتي در مقايسه با مكمل ديابتي كاهش معني دار داشت (0/030=P). نتيجه‌گيري: هشت هفته تمرين استقامتي- مقاومتي و مصرف مكمل تورين منجر به افزايش استئوكلسين و تغيير نكردن استئوپونتين شد.