نقش ميانجي اعتماد و مسئوليت‌پذيري جمعي در رابطه بين باورهاي توطئه و تمايل به زدن واكسن كوويد-19 در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي مشهد

مقدمه: مطالعه پيرامون واكسن‌هاي كوويد 19 و بررسي اثرات روان‌شناختي آن‌ها از جمله پذيرش يا ترديد در مورد اين اثرات پديده‌اي پيچيده و نيازمند مطالعه بيشتر است. اين پژوهش با هدف بررسي نقش ميانجي اعتماد و مسئوليت‌پذيري جمعي در رابطه بين باورهاي توطئه و تمايل به زدن واكسن كوويد 19 در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي مشهد انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود و جامعه آماري آن را كليه دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي شهر مشهد (11420 =N) در سال 1402 1401 تشكيل دادند. تعداد اعضاي نمونه در اين پژوهش 300 نفر در نظر گرفته شد كه با روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها مقياس باورهاي توطئه كوويد 19، مقياس تمايل به زدن واكسن كوويد 19 و مقياس اعتماد و مسئوليت‌پذيري جمعي بكار رفت. داده‌ها به كمك تحليل معادلات ساختاري و استفاده از نرم‌افزار SPSS 22 و Lisrel 8.8 تحليل شد. سطح معني‌داري 0.05 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: دامنه سني آزمودني‌ها بين 18 تا 30 سال با ميانگين سن 21.75 و انحراف معيار سني 1.93 بود. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه بيشترين مقدار همبستگي بين تمايل به زدن واكسن و مسئوليت‌پذيري جمعي(p 0.01 and r=0.67)و كمترين مقدار همبستگي بين اعتماد و رد خطر (p 0.01 and r= 0.16)مشاهده شد. به‌علاوه اثر غيرمستقيم پذيرش خطر (0.02 β = ) و رد خطر (0.04 β = ) بر تمايل به زدن واكسن و از طريق اعتماد و اثر غيرمستقيم پذيرش خطر (0.04 β = ) و رد خطر (0.16 β = ) بر تمايل به زدن واكسن از طريق مسئوليت‌پذيري جمعي منفي و معني‌دار بود. نتيجه‌گيري: با توجه به نقش ميانجي اعتماد و مسئوليت‌پذيري در رابطه بين باورهاي توطئه و تمايل به زدن واكسن كوويد 19 در نظر گرفتن نقش اين سازه‌ها هنگام مشاوره، درمان و آموزش دانشجويان گروه علوم پزشكي ضروري به نظر مي‌رسد.