تقويم شمسي در تفسير فريقين

مشهور ميان دانشمندان اسلامي اين است كه نظام تقويمي مورد تأييد قرآن، نظام قمري است. حتي برخي از علما بر اين باورند كه نه‌تنها تقويم شمسي مدنظر قران نيست، بلكه مشروعيت هم ندارد چون بناي اسلام بر اساس آيه كريمه «إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنا عَشَرَ شَهْراً في كِتابِ اللَّهِ (توبه: 36)»، بر تقويم قمري است و هرگونه تقويم ديگري مطرود است. در اين مقاله بر آنيم تا اعلام كنيم گاه‌شمار شمسي نيز دست‌كم در كنار تقويم قمري از اعتبار خود برخوردار است. زيرا گرچه از منظر قرآن فلسفه منازل قمر، ابزار محاسبه، سنين و تاريخ‌نگاري است. ليكن با تعابيري مثل جريان شمس و قمر، مدار شمس و قمر، پديدارشان فصول، تغييرات صيف و شتا، اختلاف شب و روز، ولوج روز و شب، مشارق و مغارب كه در ارتباط با خورشيد و ماه به‌عنوان دو آيت الهي است، مشعر به اعتبار، تقويم شمسي است. در اين مقاله سعي بر آن است تا آيات مربوط با حركت شمس و قمر به‌عنوان دو عامل زمان‌ساز، با روش نقلي (روش تحقيق)، نگاه قرآن از رهگذر تفاسير فريقين (منابع تحقيق) به پژوهش بپردازيم تا موضع قرآن نسبت به تقويم شمسي تبيين شود. (هدف تحقيق). با بررسي‌هاي صورت گرفته ما را به اين نتيجه رهنمون مي‌سازد كه قرآن با تعبير منازل قمر و عدة الشهور، دلالت بر چرخه دوازده‌ماهه قمري و مبناي اعمال ديني است. اما در كنار اين حقيقت، واقعيت ديگري به نام تقويم شمسي نيز موردتوجه خود دارد و هيچ‌گاه درصدد بي‌اعتباري داده‌هاي تقويمي شمسي نيست. (يافته تحقيق). تقويمي كه براي امور اجرايي، سياسي واداري كشور و نيز امور معاشي و معادي انسان‌ها كارايي دارد.