تعيين روابط علي بين سيستم مغزي رفتاري با آسيب‌پذيري‌رواني در بيماران زن مبتلا به ديابت براساس نقش ميانجيگري حساسيت اضطرابي

مقدمه: بيماران مبتلا به ديابت معمولا بعد از تشخيص بيماري و در طي فرايند درمان، دچار آسيب‌پذيري‌رواني بسياري مي‌شوند و يكي از عوامل مرتبط با آسيب‌پذيري رواني در بيماران مبتلا به ديابت، سيستم‌هاي مغزي رفتاري است، لذا اين پژوهش با هدف، تعيين روابط علي بين سيستم مغزي رفتاري با آسيب‌پذيري‌رواني در بيماران زن مبتلا به ديابت براساس نقش ميانجيگر حساسيت اضطرابي انجام شد. روش كار: روش پژوهش توصيفي و بر اساس معادلات ساختاري مي‌باشد. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي ‌زنان مبتلا به ديابت كلينيك تخصصي ديابت شهر كرج در نيمسال اول سال 1401 بودند. در اين پژوهش با توجه به تعداد متغيرهاي مشاهده شده، 380 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه سيستم‌هاي مغزي رفتاري كارور و وايت، پرسش‌نامه سلامت رواني (SCL-25)، حساسيت اضطرابي تيلور و كاكس جمع آوري شد. تجزيه وتحليل داده‌ها با استفاده از نرم افزارهاي SPSS و AMOS نسخه ۱۸ انجام شد. داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و مدل‌يابي معادلات ساختاري تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه ضريب مسيركل بين سيستم بازداري رفتاري و آسيب‌پذيري‌رواني (0.001= P ،0.300=β) مثبت و ضريب مسيركل بين سيستم فعال‌سازي رفتاري و آسيب‌پذيري‌رواني (0.001= P ،0.241-=β) منفي و معنادار است. ضريب مسير بين حساسيت اضطرابي و آسيب‌پذيري‌رواني (0.001= P ،0.384=β) مثبت و معنادار بود. ضريب مسير غير مستقيم بين سيستم بازداري رفتاري و آسيب‌پذيري‌رواني (0.002= P ،0.071=β) مثبت و ضريب مسيرغير مستقيم بين سيستم فعال‌سازي رفتاري و آسيب‌پذيري‌رواني (0.001= P ،0.117-=β) منفي و معنادار بود. نتيجه گيري: بر اين اساس چنين نتيجه‌گيري شد كه در بين بيماران حساسيت اضطرابي اثر سيستم بازداري رفتاري را بر آسيب‌پذيري‌رواني به صورت مثبت و سيستم فعال‌سازي رفتاري را به صورت منفي و معنادار ميانجيگري مي‌كند و پيشنهاد مي‌گردد كه براي تبعيت از درمان در بيماران مزمن علاوه بر بيماري و عوارض آن به سلامت رواني هم توجه ويژه‌اي داشت.