بررسي عملكرد كميته‌هاي نما (حدفاصل سال‌هاي 1393-1400) و تدوين سناريوهاي آيند‌ه پژوهي با بهره‌گيري از روش آيدا (موردپژوهي: كميته‌هاي نما مناطق شهرداري تهران)

بيان مسئله: كميته‌‌هاي نما در سال 1393 با هدف هدايت فرايند طراحي معماري با تأكيد بر نماهاي باهويت به بدنه شهرداري تهران اضافه شد تا در جهت ايجاد هماهنگي و انسجام جداره‌‌هاي شهري گام بردارد. علي‌رغم برخي تلاش‌‌ها، اين كميته‌‌ها با چالش‌هاي پيچيده‌‌اي هم‌چون عدم هماهنگي ميان كميته‌هاي نما و نهادهاي مديريت شهري، عدم يكپارچگي صدور پروانه ساختمان و كنترل نما، برخورد سليقه‌‌اي اعضاي كميته‌‌ها با طرح‌‌ها، فقدان ضوابط يكپارچه، عدم ارتباط ميان كميته‌‌ها، فقدان ضمانت اجرايي طرح‌هاي مصوب، تطويل زمان بررسي پرونده‌ها و فرسايشي‌شدن فرايند مواجه هستند به‌گونه‌اي كه بحث‌هايي را مبني‌بر تداوم يا عدم تداوم كميته‌‌ها در بدنه شهرداري ايجاد كرده است. هدف پژوهش: اين پژوهش بر آن است تا با شناسايي و دسته‌‌بندي چالش‌‌هاي موجود با مرور ادبيات جهاني و كاربست آن در آسيب‌شناسي اقدامات صورت‌گرفته به ارزيابي روندهاي فعلي در حيطه سناريوي موجود پرداخته و در نهايت سناريوهاي آينده‌‌پژوهي را تدوين كند. روش پژوهش: مطالعه حاضر به‌صورت انتقادي و به روش تركيبي كيفي-كمّي صورت مي‌‌گيرد. در فاز كيفي شاخص‌‌هاي مؤثر بر شفاف‌سازي فرايندها به‌‌واسطه مصاحبه و پرسش‌نامه‌هاي نيمه‌‌ساختاريافته و حضور در جلسات استخراج مي‌‌شوند. در فاز كمّي نيز با بهره‌‌گيري از تحليل‌هاي استنتاجي و موردپژوهي‌‌هاي صورت‌گرفته، ارزيابي و اعتبار شاخص‌ها سنجيده مي‌‌شود. در نهايت با استفاده از تكنيك «تحليل عرصه‌‌هاي تصميم‌‌گيري مرتبط» راهبردها و پروژه‌هاي پيشنهادي جهت ارتقاء كيفي كميته‌هاي نما ارائه مي‌شود. نتيجه‌گيري: براي برطرف‌كردن نقاط ضعف و تبديل تهديدها به فرصت‌ها در ساختار كميته‌هاي نماي شهر تهران در مراحل مختلف، شش عنصر سناريويي ممكن (نحوه ادامه كار كميته‌ها، نحوه تصويب نماي بناهاي شاخص، فرايند فرجام‌خواهي، نحوه ارتباطات برون‌سازماني و ميان‌سازماني، تحقق‌پذيري، ساختار رويه‌‌اي و كيفي جلسات) شناسايي شده كه در قالب گزينه‌هاي حداكثر، ميانه و حداقل راهبردهايي را ارائه مي‌دهند.