پژوهشي تاريخي در بازيابي هويت فرهنگي ايراني در ابداع و گسترش خط نستعليق

بيان مسئله: ابداع خط نستعليق در دوره ي تيموري يكي از مؤلفه‌هاي هويت‌ساز فرهنگ و هنر ايران و نيز فراهم‌آورنده ي محملي مناسب براي شعر و ادبيات ايراني است. سير تحول خوش‌نويسي در فرهنگ ايراني مانند آينه‌اي هويت ايراني را بازتاب داده و توانسته با گفتمان ادب‌محور خود در هدايت هنرهاي ديگر هم تأثير شگرفي بگذارد. خوش‌نويسان ايراني با ابداع خطوطي كه سرآمد آنها عروس خطوط اسلامي يعني خط نستعليق است، توانسته‌اند به نسبت‌ها و توازن ويژه‌اي دست يابند كه جذابيت منحصربه‌فردي را در ميان ديگر خطوط اسلامي ايجاد كند. اينكه هويت فرهنگي ايراني چگونه در ادبيات فاخر فارسي در دوره‌هاي ابداع بازتاب و همگام با رشد و گسترش خط نستعليق توسعه يافته و چگونه ترجمان بصري فرهنگ ايراني در قالب خوش‌نويسي تجلي يافته و اينكه چه دوره‌هايي براي تطول و تحول خط نستعليق در بازتاب ادبيات فارسي مي‌توان در نظر گرفت مسائلي است كه درباره ي آنها كمتر مطالعه شده و اين پژوهش به دنبال پاسخ به آنهاست.هدف پژوهش: اين پژوهش علل پايبندي هويت فرهنگي ايران در رويكرد به هنر خوش‌نويسي را بررسي و بيان مي‌كند كه هم‌نوا با شعر و ادب پارسي به عنوان پشتوانه ي اصلي رشد و گسترش آن، از اهميت بالايي برخوردار بوده است.روش پژوهش:  اين پژوهش از نوع كيفي بوده و مطالب با روش كتابخانه‌اي و خوانش منابع فراهم شده، همچنين با بررسي و خوانش بصري آثار خوش‌نويسي در دوره‌هاي يادشده به نتايج خود رسيده است.نتيجه‌گيري: اين تحقيق بر هفت فراز تاريخي از شكوفايي و بالندگي خوش‌نويسي ايراني مي‌پردازد. به عبارت ديگر يافته‌هاي مقاله به رشد و گسترش ادب پارسي، در پرتو شكوفايي هنر خوش‌نويسي به معناي همواره به‌روزبودن آن دلالت مي‌يابد. سرانجامِ اين‌ سير تكاملي، خوش‌نويسي را براي بازتاب ادبيات فارسي و تثبيت هويت فرهنگي ايراني مهم‌ترين مؤلفه قلمداد مي‌كند.