تبيين تحول معمارانۀ چيدمان كلاس مبتني بر روش‌هاي آموزش نوين در مدارس ابتدايي ايران (طي سال‌هاي 1380 تا1400)

بيان مسئله: كودكان بيشتر از هر چيزي در دوران زندگي خود، نيازمند تجربه‌كردن و يادگيري هستند، بر اين اساس فضاي كلاس‌هاي درس امروزي، مي‌بايست بتواند نيروهاي حسي و ذهني دانش‌آموزان را تحت تأثير قرار دهد و قدرت يادگيري آن‌ها را بهبود بخشد. پرسش تحقيق اين است كه آيا شكل هندسي و چيدمان فضاي كلاس درس مقاطع ابتدايي بر ارتقاء كيفي روش‌هاي آموزش همراه با انتخاب مناسب‌ترين روش آموزش داراي نقش قابل توجهي است؟ هدف پژوهش: هدف پژوهش حاضر بررسي فضاي كلاس درس مدارس ابتدايي در دوران معاصر و تأثير آن بر كيفيت روش‌هاي آموزشي نوين ايران است. روش پژوهش: پژوهش حاضر از روش تحقيق توصيفي- تحليلي و روش تحليل محتوا و استفاده از شيوه گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانه‌اي و ميداني از طريق ابزار مصاحبه و بررسي جامعه آماري به تعداد چهار نمونه از مدارس مقطع ابتدايي شهر تهران در بازه زماني سال‌هاي1380تا1400 استفاده كرد. مباني نظري تحقيق نيز بر اين نكته استوار است كه چيدمان فضا و شكل هندسي كلاس در نحوه آموزش تأثيرگذار است. نتيجه‌گيري: نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه كلاس‌هاي درس مقاطع ابتدايي ايران طي سال‌هاي 1380 تا1400 به فرم‌هاي مربع و مستطيل با محوريت عمودي و خطي هستند و روش‌هاي آموزشي در اين كلاس‌ها به شكل انفرادي، سخنراني و مباحثه‌اي است كه روش مباحثه‌اي به شيوه گروهي مناسب‌ترين روش است، اما متأسفانه با توجه به چيدمان خطي و محوري ميز و نيمكت‌ها و ديگر تجهيزات كلاس‌هاي درس مقطع ابتدايي، اين روش به ندرت مورد استفاده معلمان قرار مي‌گيرد و بيشتر روش انفرادي و سخنراني مورد استفاده است. همچنين مبلمان كلاسي، كه اجزاي آن از ديگر اجزاء معمارانه كلاس‌اند، تأثير بسزايي در شكل‌گيري آموزش بر عهده دارد. ازاين‌رو مي‌توان اذعان كرد كه شكل هندسي و چيدمان فضاي كلاس درس مقاطع ابتدايي بر ارتقاء كيفي روش‌هاي آموزش همراه با انتخاب مناسب‌ترين روش آموزش داراي نقش قابل توجهي است.