تحولات فرهنگي متأثر از مدرنيته بر محتواي معماري مدارس ايران و ژاپن

بيان مسئله: در هر دوره‌اي، آموزش و فضاهاي آموزشي، يكي از اركان اساسي تكوين، توسعه و انتقال مؤلفه‌هاي فرهنگي هر جامعه بوده است. در حقيقت، مدرسه فضايي است كه در طي دوره‌هاي مختلف و تحت تأثير عوامل گوناگون دست‌خوش تغييرات اساسي شده است. اما در كنار اين پيشرفت و فناوري، در معماري امروز ايران، ارزش‌ها و مفاهيم فرهنگي ريشه‌دار در يك معماري كم‌رنگ است.هدف پژوهش: هدف اين پژوهش بررسي تحولات حاصل از مدرنيته بر معماري مدارس در ايران و ژاپن است؛ تا تحولات معماري و محتواي فرهنگي مرتبط با آن را در ايران و ژاپن طي دوره‌هاي گوناگون بررسي كند. علت انتخاب اين دو كشور به‌خاطر وجود پيشينه غني از معماري سنتي در هر دو بوده است.روش پژوهش: روش تحقيق كيفي و از نوع تطبيقي به شيوه هم‌سنجي لنزي بوده و اطلاعات به‌صورت كتابخانه‌اي، از طريق استناد به كتاب‌ها و پژوهش‌هاي پيشين در دوره‌هاي مختلف گردآوري ‌شده و پس از تعيين مشخصه‌هايي كه بايد مورد بررسي قرار گيرد درنهايت، توصيف و تحليل مفاهيم و اصول فضاسازي در معماري اين مدارس انجام شده است.نتيجه‌گيري: بازبيني‌ها نشان‌دهنده ناپيوستگي در توالي فرهنگي در آغاز مدرنيته در كشورها است كه اين مقوله باعث محروميت فرهنگ بومي در ميان فرهنگ‌هاي تازه‌وارد بوده است. اما كشوري همانند ژاپن، پس از گذشت دوره‌اي به بررسي دوباره عوامل گوناگون پرداخته و سعي در استفاده از فرهنگ بومي در دوران جديد به شكلي نو و متناسب با فرهنگ جامعه داشته كه اين مسير باعث شكل‌گيري فرهنگي زنده در آن دوران بوده است. اما، اين روند در ايران مسير درستي را طي نكرده و موجب شكست در انتقال فرهنگ غني به دوران جديد بوده است و در نهايت جهت حفظ پيوستگي در توالي فرهنگي در هرزمان لازم است تا ويژگي‌هاي اصلي هر دوره بررسي شده و خصوصيات فرهنگي، متناسب با آن دوره به شكلي جديد انتقال پيدا كند.